Nieuwetijds weblog

Toen het manlijke en vrouwelijke met elkaar in contact kwamen voelde het vrouwelijke als bekend.  Er was geen spanning meer ‘tussen’ die twee maar het ontstane contact ging nog wel gespannen. Een keer in mijn slaap zag het eruit als een ruzie en toen ik wakker werd voelde ik spanning in mijn lichaam. Het ging er dus gespannen aan toe, net als in man-vrouw relaties, in fysieke zin. Later had ik nog een droom waarin ik het vrouwelijke ook weer herkende. Vroeger had ik als tiener een beeld van mijn droomvrouw: lang blond haar, blauwe ogen, een flinke cup, rond achterwerk enz. Met andere woorden, dat was de perfecte vrouw in mijn ogen. Toen ik het vrouwelijke in mijn slaap herkend had en ik wakker werd, realiseerde ik me dat ik mijn droom-vrouw herkend had, de vrouw die ik alleen maar in mijn slaap zichtbaar is: het vrouwelijke in meZelf. Energetisch zag dat eruit als de perfectie van het vrouwelijke. Dat is dus alleen maar van binnen. Het mooie ervan was in beide dromen dat die energie vertegenwoordigd werd door vrouwen die fysiek bestaan. ’s Nachts in de slaap heb ik echter niet met ‘fysieke vrouwen’ te maken. Ik heb eens uitgelegd gekregen dat informatie uit het nulpuntveld gehaald kan worden. Ik bedacht me dat dan de energie van die vrouwen ook uit het nulpuntveld komt maar voor mij als herkenning van het vrouwelijke in mezelf. Doordat ik die mensen fysiek ken ben ik blijkbaar ook bekend met die energieën die als herkenning van het vrouwelijke in meZelf dienst doen. Had ik die mensen niet gekend dan had ik de energie ook niet kunnen herkennen. In mijn slaap was alleen de energie herkenbaar, het beeld was niet die van de de werkelijk bestaande vrouwen.

Afgelopen nacht kwam ik moeilijk in slaap. Ik voelde het ook aan mijn lichaam en wat daar in om ging. Op een gegeven moment ben ik toch ingeslapen. Ik heb de meest intense beleving in mijn slaap mee gemaakt tot nu toe. Ik voelde op een gegeven moment een aanwezigheid. Ik vroeg ‘wie is daar?’. Het antwoord was ‘Lia’ (degene die mijn hele ontwikkeling heeft gesupport). Ik ging een doorzichtig gezicht zien. Ik raakte het aan en zei ‘je bent het echt’. Vervolgens ging ‘Lia’ energetisch aan de slag met mij en dat was behoorlijk intens. Na die behandeling was er ‘iemand’ anders. Het ging daarmee over ‘sex’ (energetisch waarschijnlijk de verbinding). Het zag eruit als een grote, donkere, vrouw, een ‘big mama’. In eerste instantie zag het er ook sexueel uit maar daarna ging het anders. Er zou mij HET hoogtepunt gegeven worden. Er waren nog meer aanwezigen. Het zag er niet meer sexueel uit maar het voelde alsof ik energetische helemaal opgeblazen werd, wat ook als een soort spanning voelde. Ik ging voelen wat er nog niet ontspannen was. Ik voelde mijn zonnevlecht en ik kon moeilijk woorden uiten dus dat was mijn keelchakra. Toen het voelde alsof ik compleet opgeblazen was, was er ‘iemand’ die een soort verklaring aflegde. Hij zei dat het ‘een wens is’ en dat ‘het nimmer meer gedragen zal worden’. Vervolgens ging er vanaf mijn voeten een flinke schokgolf of drukgolf door me heen. Toen werd ik wakker. Ik ging ervan uit dat de wens over de verbinding gaat en het ’nimmer meer dragen’ over wat geheeld is. Ik heb in mijn slaap vaker dingen beleefd maar niet eerder zo intens. Toen ik wakker werd en de dag begon, voelde ik nog wel van alles in mijn lichaam aan spanning maar die droom, of beter gezegd ‘beleving’ is toch veel zeggend.

Het ziet er naar uit dat de laatste fase van het helingsproces is aangebroken. Na de lading van mijn persoonlijke leven, een stuk karma en het eeuwenoude onderdrukkingsgevoel is er iets nieuws te voelen. Dat blijkt een gevoel van gemis te zijn. Vanaf april 2007 ben ik 4,5 jaar door alle emoties heen gegaan en daar blijkt een einde aan te zijn gekomen. Ik heb dan innerlijk blijkbaar alles zo ongeveer gehad wat belangrijk was. Er blijft een bepaalde pijn voelbaar dat dan voor het gemis staat. Dat gemis gaat over hoe het de laatste 4,5 jaar gegaan is. Het is een gewenning geworden door alle emotie heen te gaan en daar is dan een gemis over. Het is dan tegelijkertijd de laatste fase, zo schijnt het. En het is dan meteen ook het meest pijnlijke deel. Het is uitgelegd als een glazen plaat die al doorzichtig is. Dat is ook voelbaar als een laatste spanning in het bekkengebied. Daarna is er …niets meer. Althans,niet zoals het altijd geweest is. Het mooie ervan was dat het ook in de slaap te zien en te voelen was in de verhouding tussen het manlijke en vrouwelijke. Er was een contact waarin het vrouwelijke meegaand was en het manlijke reageerde meer terughoudend: Oh, wat is dit? Maar dat contact op zich laat dan al zien dat die fase is aangebroken. Anders gezegd: de lading tussen manlijk en vrouwelijk is dan weg en er ontstaat een contact. Daarbij is het alleen nog geen verbinding. Daarvoor zal eerst dat gevoel van gemis dan verwerkt moeten worden. Als dat eenmaal verwerkt is zal er een nieuw leven beginnen. Zo ziet het er tenminste uit.

Een paar dagen lang liep ik met een spanningsgevoel van tantra rond. Ik had niet de behoefte om een cursus of zo te doen maar ik keek op internet wel naar een paar websites over tantra om te kijken hoe het gebracht wordt. Er was geen enkele website die mij aan trok. Ik las allerlei ‘losse onderdelen’ en ik zag nergens de essentie. Ik had het gevoel dat die essentie nergens echt gezien werd. Ik las over het hart, de sexualiteit, en andere ‘losse’ onderdelen die gerelateerd zijn aan verschillende chakra’s terwijl het in mijn beleving gaat om het totale plaatje van alle chakra’s in één energiestroom. Dat zou dan inhouden dat al die ‘losse onderdelen’ (zoals op de websites te lezen is) één moeten kunnen zijn. Ik kon niet goed verwoorden hoe dat zat. Ik ben het (weer) duidelijk gaan zien na een mailwisseling over mijn gevoel met mijn ‘support’. In tantra cursussen wordt er naar gestreefd een eenwording te ervaren door middel van twee lichamen. Er wordt blijkbaar uit gegaan van het lichaam in plaats van de energie. In tantra cursussen staat het lichaam dan blijkbaar voor de betreffende energie, het manlijke lichaam voor de manlijke energie en het vrouwelijke lichaam voor de vrouwelijke energie. Die twee willen dan met elkaar in verbinding zijn. Dan wordt het niet veel meer dan een fysieke eenwording met in een enkel geval een totale eenwording. Dat wordt dan nog steeds gerelateerd aan twee personen en dan mis je de essentie. En waarom mis je dan de essentie? Omdat je via de ander niet bij je eigen essentie komt. Uiteraard zal er wel wat gevoeld worden maar elk (fysiek) contact en elke indruk uit de buitenwereld levert een reactie op in je eigen lichaam. Twee kunnen (fysiek) nooit één zijn. Het feit dat alles al één is geeft dan ook al aan dat er iets gezocht wordt wat niet ervaren, gevoeld, wordt maar wat er wel is, altijd al is geweest en er ook altijd zal zijn. We leven in een wereld van tegengestelden. Man en vrouw zijn elkaars tegengestelde en willen zich één voelen met elkaar. Er wordt dan vergeten dat de essentie van waaruit dat te voelen is in onszelf is en niet bij de ander. Dus als je gaat zoeken in het fysieke dan zal het nooit gevonden worden. Dan zoek je buiten jezelf, of via de andere tegenstelling buiten jezelf. Je komt dan dus niet bij de essentie door buiten te zoeken, via de ander maar door innerlijk te ontwikkelen. Fysiek zijn we dan wel man of vrouw maar in ons lichaam is zowel manlijk als vrouwelijk energetisch aanwezig. Door een ontwikkeling van binnen kunnen die twee met elkaar in verbinding komen en kom je uiteindelijk tot de essentie waar alles bij elkaar komt en waar alles uit voort komt. Het gevoel van tantra dat ik dan in mezelf ervaarde is dan een tastbaar gevoel dat mij duidelijk maakt dat de ontwikkeling tussen manlijk en vrouwelijk dieper gaat waardoor het dichter bij elkaar aan het komen is. Dan is dat iets wat ik ‘innerlijke tantra’ wil noemen. Alleen innerlijk kom je dan tot de kern, door innerlijk manlijk en vrouwelijk met elkaar in verbinding te laten komen. Dat is ook een innerlijke ontwikkeling. Die kun je niet doen, die kun je alleen mee maken. In de kern is alles al één en alleen vanuit onze eigen kern kunnen we dat voelen. Dat gaat over energie en die kunnen we alleen van binnen ontwikkelen, niet door de buiten wereld. Uiteraard kan het zeer prettig zijn om via fysiek contact allerlei gevoelens te ervaren maar dan blijft je altijd van de buitenwereld, de ander, afhankelijk om dat te ervaren. Op die manier kom je alleen nooit tot de essentie want die is in jezelf, in je lichaam. Persoonlijk heb ik tot nu toe verschillende aspecten ervaren. Ik heb het manlijke en het vrouwelijke gevoeld, mijn ziel gezien, gevoeld en gehoord, mijn innerlijk kind waargenomen, de astrale wereld een paar keer gehoord en ik voel mijn chakra’s. En nu ervaarde ik dit gevoel van tantra innerlijk, al zei het als een spanning. Dat laatste laat mij dan wel voelen dat mijn hele ontwikkeling de afgelopen ruim vier jaar daar over gaat, het in verbinding voelen van manlijk en vrouwelijk in mezelf. Dan is dat een verbinding van waaruit ook ‘alles is één’ gevoeld kan worden. Dingen worden tot die tijd pas achteraf duidelijk en blijkbaar soms pas na een aantal jaren. Dan noem ik de hele ontwikkeling ‘innerlijke tantra’ omdat ik alleen in die ontwikkeling werkelijk alles zelf aan den lijve ervaar: spanning, energie, emotie, angst maar ook de eerder genoemde zaken: ziel, manlijk en vrouwelijk, innerlijk kind, astrale wereld. Die ontwikkeling ervaar ik niet met één persoon maar in reflectie met de hele buitenwereld (alhoewel ik wel het overgrote deel van die ontwikkeling in reflectie met een partner heb mee gemaakt tot we los van elkaar kwamen te staan). Ik hoorde aan het begin dat ik eerst met meZelf verbonden moet voelen, dan met de ander en dan misschien met de kosmos. In het hele proces tot nu toe kom ik dat elke keer tegen. Naarmate de diepere zaken uitgewerkt worden wordt het ook heftiger. Het eeuwenoude onderdrukkingsgevoel is een heftig onderdeel van de ontwikkeling maar hoort  bij de totale ontwikkeling. Het lijkt de wortel te zijn waar mijn leven op gebaseerd is geweest.  Het gevoel is ontstaan in 1641, zo voelde ik in mijn lichaam, en het is duidelijk geworden dat het zo heftig is omdat de lading van vier a vijf generaties op dat gevoel rusten. Een compleet in elkaar geperst pakketje karma met dit gevoel als wortel, in elkaar geperst door de lading van mijn eigen leven in de eerste ruim veertig jaar van mijn leven. In het hele proces dat voor mij nu een mooie naam heeft gekregen (innerlijke tantra) komt zo alles aan bod wat innerlijk uitgewerkt wordt. En daarmee wordt in het belang van de totale kosmos iets uitgewerkt. En nadat ik dit pad heb leren kennen, maakte ik een ontwaken (van mijn bewustzijn) mee waardoor alles aan mijn eigen lichaam ervaren wordt, met als startpunt ‘volledig in het hoofd zitten’. Tantra heeft in essentie dan ook ‘verbonden…voelen’  als uitgangspunt en dat is vanuit de eigen essentie in het lichaam. Dat is daarmee het tegengestelde van ‘tantra als doel om je verbonden..te voelen’. Zo’n doel komt uit het hoofd, niet uit de kern of essentie in eigen lichaam terwijl. De ontwikkeling kan in die zin dan ook alleen maar inhouden dat er een ontwikkeling, een groei of transformatie kan plaats vinden die van het hoofd naar de essentie gaat, in eigen lichaam en de verbinding van manlijk en vrouwelijk in eigen lichaam. En dat kan (wéér) innerlijke tantra genoemd worden als gekeken wordt naar wat het grote verlangen in de mens is: verbonden…voelen.

De verbinding die het manlijke en vrouwelijke maken wordt ervaren in het Zelf. Het Zelf IS al een verbinding. Dat wordt e verbinding tussen hemel en aarde genoemd. Vanuit die verbinding kan ‘alles is één’ gevoeld worden. Wil je het wat dichter bij huis houden dan kan het ook de verbinding van lichaam en ziel genoemd worden. Conclusie: alles is van binnen te ervaren, via het eigen lichaam. Persoonlijk vindt ik het mooi dat het zich in de trent van tantra laat voelen. In het begin van deze ontwikkeling werd mij gezegd dat ik die (tantrische) energie allang zou hebben. Ik vind het ook terug in een stuk over mijn sterrenbeeld, de schorpioen. Het wordt nu dan meer voelbaar. Opvallend is ook dat ik na mijn scheiding ervaringen heb gehad met een paar vrouwen die op verschillende manieren met tantra bezig waren. Toeval bestaat niet wordt altijd gezegd. Dan ziet het eruit dat ik in wereld buiten me onbewust reflecties heb gehad over mijzelf. Dan houdt het hele proces, de ontwikkeling, ook weer een ontwikkeling van onbewust naar bewust in, van gespannen naar ontspannen, van opgesloten naar vrijheid en zo kunnen alle tegenstellingen genoemd worden. De belangrijkste is dan wel van onbewust zijn naar bewust zijn waarbij de kern, de essentie, centraal staat: ZIJN (de ziel). Dat kan bewust of onbewust zijn. Als ik naar mijn eigen leven kijk dan is het tevens een ontwikkeling van niks beleven naar alles zelf beleven in mijn eigen lichaam. Dat gebeurt als er overal doorheen gegaan wordt, innerlijk. Daarom zie ik tantra als een puur innerlijk gebeuren, of ontwikkeling omdat het naar je eigen essentie leidt. Dat is niet afhankelijk van cursussen maar van innerlijke groei. Dat gebeurt dus weer als je innerlijk door alles heen gaat. Het mooie vindt ik dat het ‘s nachts ook in (lucide) dromen te beleven is. Lucide dromen gaan naar de essentie van waaruit dingen levendig beleeft kunnen worden alsof het werkelijkheid is. Dan wordt er vanuit de kern iets beleefd. Dat is dan puur energetisch en daardoor ook voelbaar tijdens de slaap. Persoonlijk gingen mijn lucide dromen regelmatig over ‘op zoek zijn naar seks’. Maar dat gaat dan niet om de seks, dat is lichamelijk, energetisch gaat het dan om de ontwikkeling naar verbinding tussen manlijk en vrouwelijk. Maar ook in minder levendige dromen kan het zijn dat er dingen met manlijk en vrouwelijk gebeuren. Naarmate de ontwikkeling vordert worden de dromen vanzelf intenser en de lucide dromen minder intens wat waarschijnlijk betekent dat de energie ontwikkelt en de spanning minder is. Uiteindelijk zullen manlijk en vrouwelijk dan in verbinding kunnen zijn en daar is het eigen hart de uiting van. Dan kom je ook bij je eigen essentie. Als dan een man en een vrouw individueel zo in verbinding zijn is het ook geen seks meer maar dan is het ‘de liefde bedrijven’. Dan is het niet (alleen) fysiek meer maar er wordt ervaren via het lichaam. Dan wordt er energetisch beleefd. Maar dat kan alleen werkelijk beleefd worden als innerlijk manlijk en vrouwelijk in verbinding kunnen zijn. Zo binnen, zo buiten. En dan gaat dit alleen maar over man en vrouw terwijl energetisch alles één is. Daarom is mijn mening dat de wezenlijke tantra puur innerlijk is en niet tussen twee lichamen.

Naarmate het proces vordert, en steeds dieper gaat, worden ook meer dingen zichtbaar of kunnen naar buiten gebracht worden. Als ik zo kijk naar de weg die ik tot nu toe afgelegd heb dan ben ik een soort drie fasen proces aan het doorgaan. Toen ik pas met het proces van bewustzijnsontwikkeling begon leerde ik door alles heen te gaan wat ik in meZelf (mijn Zelf) tegen kom. Ik kon aan mijn lichaam ook volgen dat het dieper ging. Elke keer als ik door de emotie ging voelde ik de spanning op het pad wat verder naar beneden. Dat was de eerste fase en daar had ik later de indruk over dat dat over een lading ging die met dit leven te maken had. Toen ik onderin bij de basis uit kwam, voelde ik daar een spanning zitten die anders voelde dan wat ik tot dan toe had mee gemaakt. Bij de eerste keer dat ik in die spanning getriggerd werd, voelde ik die spanning door mijn hele lichaam heen exploderen. En toen zat ik in fase 2 (om het maar zo te noemen). De indruk die ik daar later over kreeg was de indruk dat het over karma of levenslessen zou kunnen gaan. Daar ging ik emotioneel ook weer doorheen en dat duurde, net als de eerste fase, een tijdje. De emotie van deze fase was wat intenser. Toen kwam ik weer bij de basis. En weer voelde ik iets maar het zat vast. In een café had ik een keer een dronken vrouw als spiegel en ook daardoor merkte ik dat het vast zat. Op een gegeven moment zei die vrouw iets waardoor ik dacht: “en nu wordt het tijd om naar huis te gaan”. Wat later maakte ik een afspraak met mijn ‘leraar’ om te kijken naar wat er vast zat. Ik had in mijn onderbuik al steeds een ‘concentratiekamp gevoel’. Iemand had me ooit eens verteld dat ik in mijn vorig leven in een concentratiekamp was vergast. Ik geloof inmiddels wel dat vanuit de ziel gezien, meerdere levens zouden kunnen zijn maar dat is blijkbaar niet zo belangrijk. Toen ik dat aan mijn ‘leraar’ vertelde zei ze dat ik het beter niet aan vorige levens kon koppelen omdat het dan vast gezet wordt in het verleden. En je kunt allerlei zaken alleen maar hier en nu uitwerken. Ze zei dat ze eerder het gevoel had dat het om een eeuwenoud onderdrukkingsgevoel ging dat door de generaties heen ook bij bij is opgeslagen. Omdat er in de gesprekken energetisch al van alles gebeurt, voelde ik op een gegeven moment een reactie in mijn onderlichaam. Zoals mijn leraar het voelde, spiegelde die dronken vrouw mij dingen die ik in mijzelf nog niet geaccepteerd had. En dronken mensen hebben geen grenzen en gooien alles open, blijkbaar. Ik voelde dus die spanning reageren en dat voelde als een boosheid. Ik voelde toen wel dat ik toen wel van onder uit mijn lichaam praatte, al was het niet ontspannen. Dat onderdrukkingsgevoel was in ieder geval aangeraakt, energetisch gezien.

Een tijdje later was ik bij mijn ouders. Mijn moeder vroeg mij of ik iets voor haar op de computer wilde installeren. Toen ik aan de computer zat, voelde ik in mijn onderlichaam een samentrekking maar ik gaf daar verder geen aandacht aan. ‘s Avonds reed ik met mijn partner naar haar woning. De volgende dag, toen ik op was gestaan, voelde ik me helemaal doods, volledig leeg. Er was niets te voelen of te ervaren. Ik reageerde niet op mijn partner, ik kon bijna niet praten en zat als ‘een lijk’ op de bank de doodsheid te ervaren. Wat later begon ik te vertellen wat ik ervaarde. Ik zei op een gegeven moment: “zo is het mijn hele leven gegaan”. Het speelde in mijn hele lichaam. Toen ik op een gegeven moment weer in beweging ging, fysiek, kwam ik er weer een beetje uit. Ik was de rest van de dag wel wat mat. Later bedacht ik me dat dat ‘concentratiekamp gevoel’ het gevoel was van het onderdrukkingsgevoel dat vast in mijn basis zat.

Nu, een tijdje later, zou ik zeggen dat het een beetje een soort ‘stilte voor de storm’  is geweest. In de tweede fase was de emotie al intenser dan in de eerste fase. In deze derde fase is het nog ‘heftiger’.Ik werd op een gegeven moment enorm in het ‘eeuwenoude onderdrukkingsgevoel’ getriggerd. Ik ging een enorme spanning voelen. Voor de buitenwereld zou het waarschijnlijk booshei of woede geleken hebben maar zelf had ik er geen last van. Ik uitte me gewoon vanuit die spanning en dat gaf een enorme kracht, het was alleen niet vrij. Mijn hele lichaam speelde daarin op. Na ongeveer 1,5 week begon de verwerking ervan en dat is aardig intens. Maar er is ruimte voor en dan is het geen last. Geen wonder dan dat ik mijn hele leven het gevoel had dat ik niet vooruit kwam. Als ik op de fiets naar school ging, had ik altijd het idee dat ik ontzettend moest inspannen om vooruit te komen als het een beetje waaide. Dat terwijl ik anderen moeiteloos zag fietsen. Zo was mijn hele leven. Geen wonder als ik dan nu zie dat alles emotioneel compleet in elkaar geperst heeft gezeten in mijn lichaam. Een lading van dit leven die mijn karma of levenslessen in elkaar drukte in mijn onderlichaam en dat daaronder nog dat eeuwenoude onderdrukkings gevoel in de basis vast is geperst alsof het in een buis ‘gepropt’ zat. Maar mijn leven staat dan blijkbaar ook voor de overgang van ‘oude tijd’ naar ‘nieuwe tijd’. Van compleet onbewust en verloren naar bewust en ‘in verbinding’. Door het hele proces heen heb ik ook enkele mooie dingen mee gemaakt. Zoals uittredingen en lucide dromen in mijn slaap, de energie voelen van iemand die fysiek niet aanwezig maar ergens anders zit, duidelijk krijgen wat ik ben en wat ik heb, ontdekken dat voelen zowel overdag als ‘s nachts in de slaap kan. En zo heb ik een aantal mooie momenten gehad waarvan ik vermoed dat het allemaal samen kan vallen wanneer ik echt vrij ben.

Ik heb een broer waar ik al jaren geen contact meer mee heb. Eigenlijk heb ik nooit een gevoel van broederschap met hem ervaren. Zoals ik het me altijd voor stelde is het nooit geweest. Zoals ik het voel in mijn lichaam zouden broers elkaar supporten, allerlei zaken met elkaar bespreken, elkaar geheimen, onzekerheden en angsten toe kunnen vertrouwen. Dat heb ik met mijn broer nooit gehad. Hij ging met zijn vrienden op stap. Achteraf gezien deden we allebei hetzelfde: het van de ander af laten hangen en geen van beiden vanuit zichzelf. Als ik het nu bekijk, vanuit de ervaringen van de afgelopen jaren, dan was ik er niet toe in staat omdat het allemaal over gevoelens en emoties gaat, zoals in elk contact en elke relatie. Die zaken bepalen hoe relaties en contact verlopen. Ik kon totaal niet met mijn gevoelens en emoties omgaan. Of beter gezegd: ik kon ze niet toe laten. Alhoewel ik toch altijd wel raakbaar ben geweest nam ik er altijd afstand van. Achteraf gezien niets meer dan de angst voor mijn eigen menselijke, en daarmee ook wezenlijke, zaken. Daar was mijn broer maar één spiegel van.

Mijn broer zat in de jaren negentig bij de marine. In de tijd van Joegoslavië vaarde hij daar ook mee om te patrouilleren. In een verlof, die ze op een eiland van Griekenland hadden huurde mijn broer een motor waarmee hij een ongeluk had, een frontale aanrijding met een auto. Dat heeft hem bijna zijn leven gekost. Als de marine hem niet naar Nederland had gebracht was hij er waarschijnlijk niet meer geweest. De marine zorgde ervoor dat mijn ouders en ik naar het ziekenhuis in Athene konden. Wat ik daar zag was geen prettig gezicht. Hij lag flink in ‘de kreukels’. Hij werd overgebracht naar het militaire ziekenhuis in Utrecht. Daar was het beter. Alleen kreeg hij voor verschillende dingen medicijnen waar hij gek van werd. Ik hoorde dat hij de beesten uit de muur zag kruipen. Ik heb het niet gezien maar ik hoorde van mijn vader dat ze met zijn vieren met hem aan het vechten waren geweest om hem onder controle te houden. Mijn vader had door dat het door de medicijnen kwam en greep in. Hij wilde dat mijn broer alleen nog medicijnen kreeg tegen de pijn. Dat gebeurde en daardoor werd mijn broer rustiger. Hij mocht op een gegeven moment thuis verder met een kuur tegen een ziekenhuisbacterie die hij in Griekenland had opgelopen. Hij kreeg een draagbaar apparaat die hij zelf kon bedienen. Daardoor hoefde hij niet al die tijd in het ziekenhuis te blijven. Mijn ouders waren er steeds bij betrokken. Het duurde een hele tijd voordat het apparaat eraf kon.

Mijn broer is getrouwd en kreeg met zijn vrouw een kind. Er kwam een moment dat mijn broer het contact met mijn ouders verbrak. Hoe en waarom is mij wel duidelijk maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik vond het ongelooflijk dat hij het contact verbrak terwijl mijn ouders zoveel voor hem over hadden en zoveel doorstaan hadden met hem. Ik was van binnen ‘pissed’. Hoe kon hij dat doen?  Toen mijn vader had gevraagd waarom kon hij daar geen antwoord op geven. Sindsdien komt mijn broer niet meer bij mijn ouders. Zelf heb ik hem ook al jaren niet meer gezien. Maar mijn vader gaat vanuit zichzelf nog wel eens naar hem toe. Hij komt alleen niet verder dan de voordeur. Hij wordt niet binnen gelaten en meestal is hij ook snel weer weg……tot voor kort. Een paar weken geleden was ik bij mijn ouders toen mijn vader ineens over mijn broer begon. Hij was er weer aan de deur geweest en dit keer hadden ze 1,5 uur gewandeld en gepraat. Wat mijn vader toen vertelde veranderde het hele beeld dat ik over mijn broer al die jaren mee gedragen heb. Mijn vader vertelde dat mijn broer ‘ziek’ was. Ziek in die zin dat mijn broer door een hersenkneuzing indertijd meer beschadiging op heeft gelopen dan mij bekend was. Hij schijnt erg gauw moe te zijn, hij werkt met een puntensysteem. Wanneer hij een bepaald aantal punten heeft moet hij rusten. En hij zit, zo te horen, behoorlijk snel aan dat aantal punten. Elke bezigheid heeft een aantal punten. Als ik mijn vader zo heb horen vertellen zit mijn broer na een paar van die handelingen aan het aantal punten. Dat betekent dus dat hij niet veel kan doen of hebben.

Toen ik dit hele verhaal hoorde voelde ik in mijn lichaam een voor mij inmiddels herkenbaar stuk reageren en dat was een plaats waar ik de laatste tijd boosheid heb gevoeld. Maar in plaats van boosheid ervaarde ik nu emotie. Al die jaren heb ik blijkbaar die boosheid mee gedragen zonder het door te hebben. Uiteindelijk blijft het wel mijn eigen gevoel en emoties en wordt ik door de buitenwereld daar in geraakt. Ook door mijn familie. Het was blijkbaar onwetendheid over wat er met mijn broer aan de hand was. Dat was ook nog niet bekend tot ik het van mijn vader hoorde. Als ik kijk naar het proces dat ik mee maak zou ik zeggen: mooi op tijd. Het past mooi in het hele plaatje, alles op zijn tijd  Het is dan echter wel een flinke reactie als blijkt dat het hele plaatje niet blijkt te kloppen als duidelijk wordt dat er een heel andere oorzaak achter zit dan altijd gedacht is. Althans…gedeeltelijk. Maar het voelt wel als begrip en daar komt de emotie bij kijken in plaats van boosheid. Voor mij persoonlijk is dat weer een stukje innerlijke ontwikkeling.

Ik kreeg de afgelopen paar jaar een paar keer te horen dat ik in dit leven de moeilijkste weg heb gekozen. Dat zou inhouden dat ik alles zelf moet voelen. Als ik naar mijn leven kijk dan is het inderdaad niet een gemakkelijke weg. Tot ongeveer mijn 42^ste jaar kon ik helemaal niets met emoties en gevoelens en ik was totaal onbewust. Ik ben ook in een omgeving geboren waar het leven niet zo snel gaat, van oorsprong een boeren omgeving met weinig tot geen bewustzijn. Opgeteld dus een totaal onbewuste eerste 42 jaar waarvan bijna 32 jaar in de omgeving van mijn geboorte. Vanaf mijn 32^ste jaar woon in in Den Haag waar het leven ineens heel erg snel ging. Van mijn 32^ste tot mijn 42^ste nog onbewust en nog zonder dat ik wat met emoties en gevoelens kon. Daarin werd ik erg geconfronteerd door een scheiding en het weg vallen van mijn gezin. Ook daarna werd ik met mezelf geconfronteerd door het niet doorgaan van een relatie gebasseerd op een zielsherkenning.

Omdat ik geen kant op kon met mijn gevoelens en emoties bouwde ik alleen maar spanning op. Elke keer wanneer ik geconfronteerd werd werd die spanning groter. Zo is mijn lichaam (en hoofd) één brok spanning geworden. Vanuit mijn lichaam was helemaal geen beweging. Ik deed alles vanuit het hoofd. Toen ik bijna 41 was ben ik begonnen mijn gevoel en emoties te leren aan gaan in lichaamsgerichte therapie. Maar nog steeds onbewust. Minder dan een jaar later kwam ik bij mijn ‘leraar’ terecht die mij ‘de weg wees’ door energetische therapie. In het begin was het eerst nog (een jaar) aan mijn energieveld werken maar na een serie intensieve energiebehandelingen kreeg ik de weg gewezen. Zo leerde ik door alles heen te gaan wat ik tegen kwam. Korte tijd na die behandelingen ervaarde ik een ontwaken, wat inhield dat mijn bewustzijn er ineens bij was gekomen. Daardoor ging ik mijn lichaam ineens bewust voelen. En daarmee dus ook 42 jaar opgebouwde spanning. Als gevolg daarvan reed ik twee jaar niet meer in een auto omdat ik bewust voelde hoe strijdig ik was met al die spanning. Auto rijden was in die twee jaar niet mogelijk. Na de laatste intensieve energiebehandeling en het ontwaken ben ik begonnen om, met bewustzijn, die 42 jaar opgebouwde spanning weer af te breken. Dat gebeurt door steeds door de emotie heen te gaan wanneer ik met mezelf geconfronteerd werd. Op het moment van dit stuk zijn mijn overtuigingen, die in mijn hoofd zaten, afgebroken met het afbreken van de spanningen in mijn lichaam. Dan wordt mij duidelijk dat het nooit mijn eigen gedachten zijn geweest die de spanning opbouwden. Het waren alleen maar allerlei herinneringen van wat anderen zeiden en  wat de maatschappij wilde. Er blijven dan alleen nog kernspanningen over. Sommigen noemen dat ‘karma’, anderen noemen het de levenslessen.

Dat is dus mijn weg: totaal onbewust 42 jaar spanning opbouwen om vervolgens met bewustzijn alles weer af te breken. Eigenlijk een overgang van het ene uiterste naar het andere uiterste. In twee jaar tijd heel wat afebroken en daarmee ook veel aan den lijve ondervonden over emoties, het voelen van chakra’s en wat ze doen, man-vrouw verschillen, het onderscheiden van drie verschillende vlakken waarop man en vrouw elkaar kunnen ontmoeten, ervaringen van lucie dromen en uitredingen in mijn slaap enz. Wat blijkbaar de bedoeling is is dat ik van volledig onbewust en gespannen zijn terug ga naar volledig bewust en ontspannen waardoor ik terug kom bij de kern van wie ik ben. Soms was dat moeizaam maar het lijkt erop dat ik allerlei zaken mee heb waardoor het allemaal vanzelf gaat, het niet te stoppen is dat het zo gaat. Het is me wel duidelijk dat ik alleen op deze manier het leven bewust kan ervaren, door beide kanten te leren kennen. In die zin zou ik zeggen: hoe extremer de ene kant is hoe bewuster de andere kant kan worden. En de moeilijkste weg is daarbij alles bewust weer af te breken wat 42 jaar lang is opgebouwd. In die zin is het leven de enige echte leerschool om menselijk te worden met het potentieel dat in de kern aanwezig is. In het begin dus erg moeizaam maar naarmate de tijd verstrekt is het nut ervan wel duidelijk geworden.

Een aantal maanden lang was ik één middag per week met een stuk speksteen bezig. Ik had geen enkel idee wat ik eruit zou halen dus ging ik gewoon aan de slag om te zien wat eruit zou komen. Dat betekende veilen, veilen en nog eens veilen. Totdat er een beeldje uit was gekomen. Daarna schuren totdat het het helemaal glad was en vervolgens insmeren met was en uitpoetsen. Ik kreeg er mooie reacties op zoals dat het zo ontzettend glad was geworden zoals nog niet eerder gezien was waar ik hem maakte. Later, toen ik het thuis had staan en ik in de keuken bezig was ging er in een flits door me heen wat het betekende. Dat ging zo snel dat ik het bijna niet volgen kon. Het ging over mezelf (mijn Zelf) en de verbinding met iets hogers, mijn hoger Zelf waarschijnlijk. Dat leverde een reactie van mijn thymus op. Daar had ik altijd een behoorlijke spanning op zitten. Die spanning was ineens een heel stuk minder. Het gebeurde in een korte, intense, emotie en toen was het grootste deel van die spanning weg. Het maken van dat beeldje was voor mij ook een proces. Zo ga ik de dingen toch steeds meer ervaren, als een ontwikkelingsproces.

Als het over spiritualiteit gaat zijn er van die begrippen die vaak ontastbaar zijn. Reïncarnatie is zo’n begrip. Er zijn hele verhalen over, er zijn boeken over geschreven maar het blijven verhalen. Er is niets dat iets tastbaars geeft over reïncarnatie zodat we het zelf ook gaan voelen, zien, of wat dan ook. Over reïncarnatie las ik dat de ziel een heel plan maakt over wat hij/zij/het in het aardse leven mee wil maken en welke ontmoetingen er in het leven gaan plaats vinden. Ik zou persoonlijk kunnen zeggen dat het voor mij tastbaar zou kunnen worden door iets van de ziel te ervaren. In mijn slaap zijn er een paar keer dingen zo levendig geweest dat ik niet kan spreken van ‘wakker worden’. Ik lag eerder ineens weer in bed mijn mijn ogen open. Dat soort dromen worden ook wel lucide dromen genoemd. Net als uittredingen brengen die ons naar de kern. In die kern zijn dan blijkbaar heel mooie dingen die iets zeggen over wie ik ben. Die kern kan voor mij ook de ziel zijn en waarschijnlijk is het dat ook. In die zin: hoezo een KERN van waarheid?

Wat de ontmoetingen betreft die de ziel in het leven zou gaan mee maken na de geboorte zie ik een lijn als ik zo over mijn leven heen kijk. Ik ben een eenling maar ik heb in het leven wel een x aantal ontmoetingen gehad. Een antal daarvan volgen elkaar op waardoor ik sta waar ik nu sta. Van de één kwam ik in contact met de ander en zo zie ik een hele weg door mijn leven heen van ontmoetingen. Dat is dan al begonnen toen ik op de MAVO zat. Ik zie vanaf dat moment een opeenvolging van ontmoetingen die een lijn door mijn leven vormen met hier en daar wat zijwegen waarin ik ook mensen heb ontmoet die ook interessant waren. De één vanwege zijn diepgang, de ander vanwege een vorm van relatie waardoor ik de drie niveau’s van relaties heb mee gemaakt zoals ik ze op de website heb beschreven. Zo is mijn leven een leerschool, ookal was ik het me helemaal nog niet bewust. Sterker nog, ik was totaal onbewust. Maar al die ontmoetingen hebben stuk voor stuk een belangrijke betekenis gehad. Was er één van die ontmoetingen niet geweest dan stond ik niet waar ik nu sta. Die reeks van ontmoetingen begon dan op de MAVO en eindigt bij iemand die mij de weg naar binnen heeft gewezen. Een mooi plaatje, eerst een hele weg van ontmoetingen buiten mezelf die uiteindelijk gaat leiden tot een ontmoeting met (en IN) mijn Zelf. Dat wil misschien niet zeggen dat er geen ontmoetingen meer gaan plaats vinden. Als er nog ontmoetingen gaan plaats vinden dan zal dat op een heel ander vlak zijn vermoed ik. Maar de belangrijklste ontmoeting zal uiteindelijk de ontmoeting met mijn Zelf zijn waardoor ik de eenheid zal kunnen beleven. Daarvan wordt dan wel gezegd dat direct contact met de ziel mogelijk is. De ziel comminiceert met de kosmos en met het lichaam zo wordt gezegd. Punt met ons mensen is vaak dat we op verhalen af gaan maar de beleving zelf niet mee maken. Maar ik begin er wel steeds meer de indruk over te krijgen dat het ook werkelijk zo mogelijk is. Het proces dat ik mee maak heet ook niet voor niets een ‘helingsproces’, een proces van heelwording, wat betekent dat het de bedoeling is om heel te worden, een heel wezen in plaats van een een ‘gefragmenteerd wezen’ zoals ik het persoonlijk zou noemen. Wat bedoel ik daarmee?

Wat ik persoonlijk een ‘gefragmenteerd wezen’ noem is dat we in stukjes zijn gesplitst. Vergelijk het met de harde schijf van de computer. Waarom defragmenteren we die? Omdat er gaten op de schijf zijn waardoor de software verspreid op de harde schijf staat. Er zitten ruimtes tussen waardoor de software niet aaneengesloten op de schijf staat. Zo zie ik een ‘gefragmenteerd wezen’ ook. Er zijn verschillende aspecten binnen een HEEL wezen maar die sluiten niet op elkaar aan. Een aantal van die aspecten zijn: manlijk, vrouwelijk, innerlijk kind, de geest, de ziel. Dat zijn de meest bekende. In onze maatschappij is daar geen bewustzijn op. We leven in een dualistische ervaring waardoor we in een strijd leven, een strijd met ons Zelf. Om dat wat eenvoudiger te houden heb ik het zelf vaak over het manlijke en vrouwelijke. Mensen hebben het vaak over het zorgen voor het innerlijk kind. Ik noem het heel worden dan (op een wat tastbaarder begrip) dat het manlijke en vrouwelijke samen horen te werken zodat ons innerlijk kind verzorgd kan worden. Kort gezegd: onze innerlijk gezin, manlijk, vrouwelijk en innerlijk kind, moet weer bij elkaar komen. Dan komt de rest van de ‘fragmenten’ vanzelf een keer in beeld. Ik noem het ‘het innerlijk gezin’ om het wat dichter bij huis te houden. De andere ‘fragmenten’ zijn er niet los van te zien. Het doet allemaal mee, zij het dat het op een ander niveau ligt.

Wat heeft dit verhaal met reïncarnatie te maken? Alles, het gaat om heel te worden zodat er bewustzijn ontwikkeld wordt. De ‘fragmenten’ binnen ons wezen moeten weer op elkaar gaan aansluiten zodat we weer een HEEL wezen worden, net zoals het voorbeeld van de harde schijf. Daarvoor, om het ‘harde schijf’ voorbeeld te nemen is het ook zaak om programma’s te wissen die zijn ingeprogrammeerd. Dat houdt alles in wat we door maatschappij, opvoeding, scholing enz in ons hoofd hebben ‘geprogrammeerd’. Daar zit alles wat gaat over goed en slecht (oordelen dus), regels, wetten, voorwaarden, enz gaat. Wanneer we dat kunnen wissen, loslaten, kunnen we het verleden gaan opruimen, de schijf opruimen en schoonmaken, zodat we weer bij ons ‘basisprogramma’ komen, dat wat in onze ziel aanwezig is, dat wat ons besturingsprogramma over ons eigen leven in houdt. Dat besturingsprogramma zit al in de ziel. Daar gaat HEEL WORDING dan over, al het overtollige (het ingeprogrammeerde), wissen zodat we weer ons Zelf kunnen ZIJN.

Over nieuwetijdskinderen wordt vaak gezegd dat ze niet met het beleid om kunnen gaan zoals dat er in de wereld uit ziet. Maar wat houdt dat in? In woorden kan dat gemakkelijk uitgelegd worden maar de ervaring zelf maakt het dat ik het ben gaan BEGRIJPEN. Tot aan mijn 40^ste, 41^ste jaar heb ik alles alleen maar vanuit mijn hoofd gedaan. Toen kwam ik op mijn innerlijk pad. Dat is in het lichaam. Vanaf dat moment kon ik niet meer de dingen vanuit mijn hoofd doen zoals ik altijd gedaan had. Alles wat ik deed was vanuit mijn hoofd. Ik kon echt niets meer uit mijn hoofd doen toen ik op het innerlijk pad kwam. Daardoor ben ik gaan begrijpen waarom de nieuwetijdsgeneraties niets met het beleid kunnen. Het beleid is alleen maar hoofd en de nieuwetijdsgeneraties doen het vanuit hun lichaam. Ze hebben ook niet zo’n lading om uit te werken zoals ik dat nog heb te doen in mijn generatie. Voor mij voelt het dat ik een verschuiving mee maak van hoofd naar Zelf, van oudetijds naar nieuwetijds. Daar gaan alleen een paar jaren overheen om werkelijk tot mijn Zelf te komen. Het is een helingsproces die dwars door alle emotie, angsten etc. heen gaat. Uiteindelijk gaat het alleen maar over emoties. Op een bepaald moment ontwaakte mijn bewustzijn. Daardoor maakte ik het hele dualistische in mij ook bewust mee. Dan maak ik mee dat alles alleen maar van binnen gebeurt maar in een strijd keek ik dan nog wel eens naar buiten voordat ik door de emotie heen ging. Dat hele helingsproces is een deel van het pad van mijn ziel. Een heling van de dualiteit. Dat ben ik gaan zien als een flinke wond, een emotionele wond. Dat kan geheeld worden maar dat werkt alleen maar van binnen. Als die wond geheeld is ben ik weer in de eenheid, in mijn Zelf. Dan ben ik weer wie ik in de kern ben. Dat zou nieuwetijds genoemd kunnen worden. Het is echter wel een intens proces, geheel op zelfconfrontatie gebasseerd.Vanaf het moment dat ik mijn innerlijk pad ben begonnen moet ik dingen helemaal opnieuw leren vanwege het feit dat ik het niet meer kon doen zoals ik het altijd vanuit mijn hoofd deed. Maar voordat ik het vanuit mijn Zelf kan gaat er een aantal jaren overheen voordat ik ook in mijn Zelf ben. In die tijd maak ik dan de dualiteit bewust mee, hoe strijdig alles is in mijn hoofd die probeert alles onder controle te houden. Daar zijn de emoties voor om langzaamaan het hele ‘programma’ van voorwaarden, regels, wetten, overtuigingen etc in mijn hoofd af te breken. Het mooie vind ik dat ik dan wel beide kanten begrijp, het oude en het nieuwe, het oudetijdse in sommige generaties en het nieuwetijdse in de jongere generaties.

De laatste tijd maak ik dingen mee die mij weer eens bevestigen dat het menselijke aspect voor mij belangrijk is. Dit in tegenstelling tot het hele maatschappelijke plaatje van naar buiten gericht zijn.

Ik zat met mijn vriendin in één van mijn favoriete ‘tenten’ in het centrum van Den Haag. Er was een kort optreden van een vrouw die aan tapdansen doet en een man die op een bas speelt. Voordat ze begonnen te spelen dacht ik: “Nee hè, tapdansen in een horecatent” Maar toen ze begonnen te spelen veranderde alles. Toen ik de vrouw bezig zag in combinatie met de bas zag ik haar niet dansen maar ik hoorde haar muziek maken met haar lichaam en met name haar voeten. Ik merkte op dat ze twee verschillende kleine podia had die een verschillend geluid produceerden. Ik zag ook hoe gepassioneerd de man op de bas aan het spelen was. Hij was enorm gefocused op het samenspel en keek continue naar wat de vrouw aan het doen was. Het was een prachtig samenspel die mij in mijn gevoel raakte. Ik kon daardoor genieten van wat ik hoorde en zag. Het optreden was een korte introductie voor de Pasar Malan. Na het optreden zat de man aan de bar maar ik herkende hem niet. Ik zag aan zijn kleren dat hij het moest zijn maar ik herkende zijn gezicht niet. Ik vroeg aan mijn vriendin of hij het was. Ze zei dat hij het inderdaad was. Toen werd me duidelijk dat zijn gezicht veranderd was waardoor ik hem niet herkende. Op het podium was hij enorm gepassioneerd bezig en dat uit zich in het gezicht. Toen hij aan de bar zat was die passie weg en kon hij gewoon een gast zijn die aan de bar zat. Toen hij aan het spelen was was hij vanuit zichzelf bezig, toen hij aan de bar zat was hij meer naar buiten gericht. Ik zag hierdoor hoe mensen verschillend kunnen zijn als ze met hun passie bezig zijn en dat het gezicht daardoor totaal anders kan zijn.

Een ander moment. Ik zette de televisie aan om te kijken hoe het weer zou zijn. Ik zag een gesprek met Willeke Alberti. Mijn eerste gedachte: “Daar heb je haar ook weer”. Maar toen ik even ging zitten luisteren en kijken hoorde ik heel andere dingen. Ik hoorde niet de zangeres maar de mens Willeke praten. Ik hoorde toen iets heel anders als wat ik hoorde als ze zong. Zo ook over Willy Alberti, haar vader. Ik zag en hoorde dingen die ik van hem nooit gezien of gehoord had. Ik zag een stukje over hem waarin hij opera zong in het Italiaans en ik hoorde zeggen dat hij ooit met de kerst in Amerika had kunnen optreden in Amerika. Maar dat liet hij schieten omdat hij liever bij zijn gezin was. De muziek die ik van ham heb gehoord (in het Nederlands) spreekt mij nog steeds niet aan maar ook dat gaat over de ‘zanger’ Willy Alberti. De dingen die ik hoorde over de ‘mens’ Willy raakten mijn gevoel. Zo hoorde ik ook de ‘mens’ Willeke’ praten. Haar muziek is niet mijn stijl maar hoe ze over haar leven en haar vader sprak kwam wel echt binnen.

Uit deze twee voorbeelden wordt voor mij persoonlijk weer eens bevestigd dat voor mij het hele menselijke aspect belangrijk is, niet de ‘functionele’ in het maatschappelijke systeem van machtsverhoudingen. Functies zijn alleen maar woorden maar de mens is tastbaar. Uit bovenstaande twee voorbeelden wordt mij duidelijk hoe ik altijd heb geoordeeld over mensen terwijl ik helemaal niets van ze wist. Dat ik die gedachten dan weer tegen kwam zegt niets meer dan dat het herinneringen van vroeger zijn terwijl ik nu geraakt wordt door wat ik nu hoor en zie. Vroeger was ik ook nog niet zo zoals ik nu ben. Ik ben ook de mens in mezelf aan het ontdekken….en meer. Ik herken echter wel dat het in de maatschappij zo werkt dat mensen een oordeel over anderen hebben zonder dat ze iets van die ‘anderen’ hebben gezien. Wat ik dan zelf van vroeger ken is dat het ook eerst binnen moet komen om iemand te leren kennen. Oordelen komen daarmee uit ons hoofd, het zijn alleen maar herinneringen die nooit binnen zijn gelaten. Daardoor worden we ook niet geraakt door de ander. Meestal gaat dat over angst om in ons gevoel geraakt te worden. Dat wekt emoties op en daar vechten we tegen. Maatschappelijk gezien wordt dat als kinderachtig beschouwd en moeten we ons aanpassen aan de buitenwereld, de maatschappij met al zijn beperkingen. Maar juist de emoties zijn menselijk gezien belangrijk, zo niet van levensbelang. Emoties zijn niet kinderachtig, de maatschappelijke kijk erop is kinderachtig. Door emoties te onderdrukken blijven we van binnen een klein kind. Volwassen worden gaat over emotionele ontwikkeling. We leren niet om die emoties aan te  gaan dus moeten we dat later zelf ontdekken. Persoonlijk merk ik dan in bovenstaande twee voorbeelden hoe dat werkt. Oordelen over anderen is oordelen over ons Zelf. Zo binnen, zo buiten. Maar ik maak aan den lijve mee dat het kan veranderen. Nu kwam ik eerst het oordeel van vroeger (herinnering) tegen maar vervolgens werd ik geraakt door wat ik zag en hoorde van de mens in plaats van de ‘functie’. Dat maakt dan korte metten met het oordeel van vroeger, d herinnering. Dat zegt niets meer dan dat ik vroeger niet in staat was me te laten raken door de buitenwereld zodat ik een menselijke ontwikkeling mee kon maken. Aan de andere kant wordt het nu des te waardevoller doordat ik eerst de ‘andere’ kant heb meegemaakt. Willen we de waarde van het mooie echt leren kennen dan moeten we ook het moeilijke ervaren hebben.

Ook over ons Zelf hebben we vaak oordelen. Dat gebeurt in ons hoofd. De buitenwereld ziet dat niet. Ik maakte een testfilmpje met mijn webcam om te kijken hoe dat eruit zag. Voorheen heb ik dat ook al eens gedaan, een tijd geleden, met een eerdere webcam. Toen ik dat had gedaan en ik mezelf op dat filmpje zag had ik daar zelfoordelen over. Toen ik zelf naar dit testfilmpje keek zag ik iets heel anders dan voorheen. Ik maak intussen ook al een tijd mee wat er in mijn lichaam allemaal gebeurt. Dat zag ik niet toen ik het filmpje zag. Ik zag toen heel duidelijk dat van buitenaf niet gezien kan worden wat er van binnen allemaal gebeurt. Dat is dan de reden dat ik persoonlijk niets heb met ‘functies’ als psychologen, psychiaters etc. Dat zijn voor mij niets meer dan functies in een maatschappelijlk systeem waarin dit soort ‘functies’ de macht krijgen toegewezen om te OORDELEN over anderen. Dat zonder dat ze zelf niet weten wie ze zijn. Ik ervaar dat persoonlijk als een beperking op de geloofwaardigheid van de mens zelf.