Mijn broer zat in de jaren negentig bij de marine. In de tijd van Joegoslavië vaarde hij daar ook mee om te patrouilleren. In een verlof, die ze op een eiland van Griekenland hadden huurde mijn broer een motor waarmee hij een ongeluk had, een frontale aanrijding met een auto. Dat heeft hem bijna zijn leven gekost. Als de marine hem niet naar Nederland had gebracht was hij er waarschijnlijk niet meer geweest. De marine zorgde ervoor dat mijn ouders en ik naar het ziekenhuis in Athene konden. Wat ik daar zag was geen prettig gezicht. Hij lag flink in ‘de kreukels’. Hij werd overgebracht naar het militaire ziekenhuis in Utrecht. Daar was het beter. Alleen kreeg hij voor verschillende dingen medicijnen waar hij gek van werd. Ik hoorde dat hij de beesten uit de muur zag kruipen. Ik heb het niet gezien maar ik hoorde van mijn vader dat ze met zijn vieren met hem aan het vechten waren geweest om hem onder controle te houden. Mijn vader had door dat het door de medicijnen kwam en greep in. Hij wilde dat mijn broer alleen nog medicijnen kreeg tegen de pijn. Dat gebeurde en daardoor werd mijn broer rustiger. Hij mocht op een gegeven moment thuis verder met een kuur tegen een ziekenhuisbacterie die hij in Griekenland had opgelopen. Hij kreeg een draagbaar apparaat die hij zelf kon bedienen. Daardoor hoefde hij niet al die tijd in het ziekenhuis te blijven. Mijn ouders waren er steeds bij betrokken. Het duurde een hele tijd voordat het apparaat eraf kon.

Mijn broer is getrouwd en kreeg met zijn vrouw een kind. Er kwam een moment dat mijn broer het contact met mijn ouders verbrak. Hoe en waarom is mij wel duidelijk maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik vond het ongelooflijk dat hij het contact verbrak terwijl mijn ouders zoveel voor hem over hadden en zoveel doorstaan hadden met hem. Ik was van binnen ‘pissed’. Hoe kon hij dat doen?  Toen mijn vader had gevraagd waarom kon hij daar geen antwoord op geven. Sindsdien komt mijn broer niet meer bij mijn ouders. Zelf heb ik hem ook al jaren niet meer gezien. Maar mijn vader gaat vanuit zichzelf nog wel eens naar hem toe. Hij komt alleen niet verder dan de voordeur. Hij wordt niet binnen gelaten en meestal is hij ook snel weer weg……tot voor kort. Een paar weken geleden was ik bij mijn ouders toen mijn vader ineens over mijn broer begon. Hij was er weer aan de deur geweest en dit keer hadden ze 1,5 uur gewandeld en gepraat. Wat mijn vader toen vertelde veranderde het hele beeld dat ik over mijn broer al die jaren mee gedragen heb. Mijn vader vertelde dat mijn broer ‘ziek’ was. Ziek in die zin dat mijn broer door een hersenkneuzing indertijd meer beschadiging op heeft gelopen dan mij bekend was. Hij schijnt erg gauw moe te zijn, hij werkt met een puntensysteem. Wanneer hij een bepaald aantal punten heeft moet hij rusten. En hij zit, zo te horen, behoorlijk snel aan dat aantal punten. Elke bezigheid heeft een aantal punten. Als ik mijn vader zo heb horen vertellen zit mijn broer na een paar van die handelingen aan het aantal punten. Dat betekent dus dat hij niet veel kan doen of hebben.

Toen ik dit hele verhaal hoorde voelde ik in mijn lichaam een voor mij inmiddels herkenbaar stuk reageren en dat was een plaats waar ik de laatste tijd boosheid heb gevoeld. Maar in plaats van boosheid ervaarde ik nu emotie. Al die jaren heb ik blijkbaar die boosheid mee gedragen zonder het door te hebben. Uiteindelijk blijft het wel mijn eigen gevoel en emoties en wordt ik door de buitenwereld daar in geraakt. Ook door mijn familie. Het was blijkbaar onwetendheid over wat er met mijn broer aan de hand was. Dat was ook nog niet bekend tot ik het van mijn vader hoorde. Als ik kijk naar het proces dat ik mee maak zou ik zeggen: mooi op tijd. Het past mooi in het hele plaatje, alles op zijn tijd  Het is dan echter wel een flinke reactie als blijkt dat het hele plaatje niet blijkt te kloppen als duidelijk wordt dat er een heel andere oorzaak achter zit dan altijd gedacht is. Althans…gedeeltelijk. Maar het voelt wel als begrip en daar komt de emotie bij kijken in plaats van boosheid. Voor mij persoonlijk is dat weer een stukje innerlijke ontwikkeling.

Omdat ik geen kant op kon met mijn gevoelens en emoties bouwde ik alleen maar spanning op. Elke keer wanneer ik geconfronteerd werd werd die spanning groter. Zo is mijn lichaam (en hoofd) één brok spanning geworden. Vanuit mijn lichaam was helemaal geen beweging. Ik deed alles vanuit het hoofd. Toen ik bijna 41 was ben ik begonnen mijn gevoel en emoties te leren aan gaan in lichaamsgerichte therapie. Maar nog steeds onbewust. Minder dan een jaar later kwam ik bij mijn ‘leraar’ terecht die mij ‘de weg wees’ door energetische therapie. In het begin was het eerst nog (een jaar) aan mijn energieveld werken maar na een serie intensieve energiebehandelingen kreeg ik de weg gewezen. Zo leerde ik door alles heen te gaan wat ik tegen kwam. Korte tijd na die behandelingen ervaarde ik een ontwaken, wat inhield dat mijn bewustzijn er ineens bij was gekomen. Daardoor ging ik mijn lichaam ineens bewust voelen. En daarmee dus ook 42 jaar opgebouwde spanning. Als gevolg daarvan reed ik twee jaar niet meer in een auto omdat ik bewust voelde hoe strijdig ik was met al die spanning. Auto rijden was in die twee jaar niet mogelijk. Na de laatste intensieve energiebehandeling en het ontwaken ben ik begonnen om, met bewustzijn, die 42 jaar opgebouwde spanning weer af te breken. Dat gebeurt door steeds door de emotie heen te gaan wanneer ik met mezelf geconfronteerd werd. Op het moment van dit stuk zijn mijn overtuigingen, die in mijn hoofd zaten, afgebroken met het afbreken van de spanningen in mijn lichaam. Dan wordt mij duidelijk dat het nooit mijn eigen gedachten zijn geweest die de spanning opbouwden. Het waren alleen maar allerlei herinneringen van wat anderen zeiden en  wat de maatschappij wilde. Er blijven dan alleen nog kernspanningen over. Sommigen noemen dat ‘karma’, anderen noemen het de levenslessen.

Dat is dus mijn weg: totaal onbewust 42 jaar spanning opbouwen om vervolgens met bewustzijn alles weer af te breken. Eigenlijk een overgang van het ene uiterste naar het andere uiterste. In twee jaar tijd heel wat afebroken en daarmee ook veel aan den lijve ondervonden over emoties, het voelen van chakra’s en wat ze doen, man-vrouw verschillen, het onderscheiden van drie verschillende vlakken waarop man en vrouw elkaar kunnen ontmoeten, ervaringen van lucie dromen en uitredingen in mijn slaap enz. Wat blijkbaar de bedoeling is is dat ik van volledig onbewust en gespannen zijn terug ga naar volledig bewust en ontspannen waardoor ik terug kom bij de kern van wie ik ben. Soms was dat moeizaam maar het lijkt erop dat ik allerlei zaken mee heb waardoor het allemaal vanzelf gaat, het niet te stoppen is dat het zo gaat. Het is me wel duidelijk dat ik alleen op deze manier het leven bewust kan ervaren, door beide kanten te leren kennen. In die zin zou ik zeggen: hoe extremer de ene kant is hoe bewuster de andere kant kan worden. En de moeilijkste weg is daarbij alles bewust weer af te breken wat 42 jaar lang is opgebouwd. In die zin is het leven de enige echte leerschool om menselijk te worden met het potentieel dat in de kern aanwezig is. In het begin dus erg moeizaam maar naarmate de tijd verstrekt is het nut ervan wel duidelijk geworden.

Wat de ontmoetingen betreft die de ziel in het leven zou gaan mee maken na de geboorte zie ik een lijn als ik zo over mijn leven heen kijk. Ik ben een eenling maar ik heb in het leven wel een x aantal ontmoetingen gehad. Een antal daarvan volgen elkaar op waardoor ik sta waar ik nu sta. Van de één kwam ik in contact met de ander en zo zie ik een hele weg door mijn leven heen van ontmoetingen. Dat is dan al begonnen toen ik op de MAVO zat. Ik zie vanaf dat moment een opeenvolging van ontmoetingen die een lijn door mijn leven vormen met hier en daar wat zijwegen waarin ik ook mensen heb ontmoet die ook interessant waren. De één vanwege zijn diepgang, de ander vanwege een vorm van relatie waardoor ik de drie niveau’s van relaties heb mee gemaakt zoals ik ze op de website heb beschreven. Zo is mijn leven een leerschool, ookal was ik het me helemaal nog niet bewust. Sterker nog, ik was totaal onbewust. Maar al die ontmoetingen hebben stuk voor stuk een belangrijke betekenis gehad. Was er één van die ontmoetingen niet geweest dan stond ik niet waar ik nu sta. Die reeks van ontmoetingen begon dan op de MAVO en eindigt bij iemand die mij de weg naar binnen heeft gewezen. Een mooi plaatje, eerst een hele weg van ontmoetingen buiten mezelf die uiteindelijk gaat leiden tot een ontmoeting met (en IN) mijn Zelf. Dat wil misschien niet zeggen dat er geen ontmoetingen meer gaan plaats vinden. Als er nog ontmoetingen gaan plaats vinden dan zal dat op een heel ander vlak zijn vermoed ik. Maar de belangrijklste ontmoeting zal uiteindelijk de ontmoeting met mijn Zelf zijn waardoor ik de eenheid zal kunnen beleven. Daarvan wordt dan wel gezegd dat direct contact met de ziel mogelijk is. De ziel comminiceert met de kosmos en met het lichaam zo wordt gezegd. Punt met ons mensen is vaak dat we op verhalen af gaan maar de beleving zelf niet mee maken. Maar ik begin er wel steeds meer de indruk over te krijgen dat het ook werkelijk zo mogelijk is. Het proces dat ik mee maak heet ook niet voor niets een ‘helingsproces’, een proces van heelwording, wat betekent dat het de bedoeling is om heel te worden, een heel wezen in plaats van een een ‘gefragmenteerd wezen’ zoals ik het persoonlijk zou noemen. Wat bedoel ik daarmee?

Wat ik persoonlijk een ‘gefragmenteerd wezen’ noem is dat we in stukjes zijn gesplitst. Vergelijk het met de harde schijf van de computer. Waarom defragmenteren we die? Omdat er gaten op de schijf zijn waardoor de software verspreid op de harde schijf staat. Er zitten ruimtes tussen waardoor de software niet aaneengesloten op de schijf staat. Zo zie ik een ‘gefragmenteerd wezen’ ook. Er zijn verschillende aspecten binnen een HEEL wezen maar die sluiten niet op elkaar aan. Een aantal van die aspecten zijn: manlijk, vrouwelijk, innerlijk kind, de geest, de ziel. Dat zijn de meest bekende. In onze maatschappij is daar geen bewustzijn op. We leven in een dualistische ervaring waardoor we in een strijd leven, een strijd met ons Zelf. Om dat wat eenvoudiger te houden heb ik het zelf vaak over het manlijke en vrouwelijke. Mensen hebben het vaak over het zorgen voor het innerlijk kind. Ik noem het heel worden dan (op een wat tastbaarder begrip) dat het manlijke en vrouwelijke samen horen te werken zodat ons innerlijk kind verzorgd kan worden. Kort gezegd: onze innerlijk gezin, manlijk, vrouwelijk en innerlijk kind, moet weer bij elkaar komen. Dan komt de rest van de ‘fragmenten’ vanzelf een keer in beeld. Ik noem het ‘het innerlijk gezin’ om het wat dichter bij huis te houden. De andere ‘fragmenten’ zijn er niet los van te zien. Het doet allemaal mee, zij het dat het op een ander niveau ligt.

Wat heeft dit verhaal met reïncarnatie te maken? Alles, het gaat om heel te worden zodat er bewustzijn ontwikkeld wordt. De ‘fragmenten’ binnen ons wezen moeten weer op elkaar gaan aansluiten zodat we weer een HEEL wezen worden, net zoals het voorbeeld van de harde schijf. Daarvoor, om het ‘harde schijf’ voorbeeld te nemen is het ook zaak om programma’s te wissen die zijn ingeprogrammeerd. Dat houdt alles in wat we door maatschappij, opvoeding, scholing enz in ons hoofd hebben ‘geprogrammeerd’. Daar zit alles wat gaat over goed en slecht (oordelen dus), regels, wetten, voorwaarden, enz gaat. Wanneer we dat kunnen wissen, loslaten, kunnen we het verleden gaan opruimen, de schijf opruimen en schoonmaken, zodat we weer bij ons ‘basisprogramma’ komen, dat wat in onze ziel aanwezig is, dat wat ons besturingsprogramma over ons eigen leven in houdt. Dat besturingsprogramma zit al in de ziel. Daar gaat HEEL WORDING dan over, al het overtollige (het ingeprogrammeerde), wissen zodat we weer ons Zelf kunnen ZIJN.

Ik zat met mijn vriendin in één van mijn favoriete ‘tenten’ in het centrum van Den Haag. Er was een kort optreden van een vrouw die aan tapdansen doet en een man die op een bas speelt. Voordat ze begonnen te spelen dacht ik: “Nee hè, tapdansen in een horecatent” Maar toen ze begonnen te spelen veranderde alles. Toen ik de vrouw bezig zag in combinatie met de bas zag ik haar niet dansen maar ik hoorde haar muziek maken met haar lichaam en met name haar voeten. Ik merkte op dat ze twee verschillende kleine podia had die een verschillend geluid produceerden. Ik zag ook hoe gepassioneerd de man op de bas aan het spelen was. Hij was enorm gefocused op het samenspel en keek continue naar wat de vrouw aan het doen was. Het was een prachtig samenspel die mij in mijn gevoel raakte. Ik kon daardoor genieten van wat ik hoorde en zag. Het optreden was een korte introductie voor de Pasar Malan. Na het optreden zat de man aan de bar maar ik herkende hem niet. Ik zag aan zijn kleren dat hij het moest zijn maar ik herkende zijn gezicht niet. Ik vroeg aan mijn vriendin of hij het was. Ze zei dat hij het inderdaad was. Toen werd me duidelijk dat zijn gezicht veranderd was waardoor ik hem niet herkende. Op het podium was hij enorm gepassioneerd bezig en dat uit zich in het gezicht. Toen hij aan de bar zat was die passie weg en kon hij gewoon een gast zijn die aan de bar zat. Toen hij aan het spelen was was hij vanuit zichzelf bezig, toen hij aan de bar zat was hij meer naar buiten gericht. Ik zag hierdoor hoe mensen verschillend kunnen zijn als ze met hun passie bezig zijn en dat het gezicht daardoor totaal anders kan zijn.

Een ander moment. Ik zette de televisie aan om te kijken hoe het weer zou zijn. Ik zag een gesprek met Willeke Alberti. Mijn eerste gedachte: “Daar heb je haar ook weer”. Maar toen ik even ging zitten luisteren en kijken hoorde ik heel andere dingen. Ik hoorde niet de zangeres maar de mens Willeke praten. Ik hoorde toen iets heel anders als wat ik hoorde als ze zong. Zo ook over Willy Alberti, haar vader. Ik zag en hoorde dingen die ik van hem nooit gezien of gehoord had. Ik zag een stukje over hem waarin hij opera zong in het Italiaans en ik hoorde zeggen dat hij ooit met de kerst in Amerika had kunnen optreden in Amerika. Maar dat liet hij schieten omdat hij liever bij zijn gezin was. De muziek die ik van ham heb gehoord (in het Nederlands) spreekt mij nog steeds niet aan maar ook dat gaat over de ‘zanger’ Willy Alberti. De dingen die ik hoorde over de ‘mens’ Willy raakten mijn gevoel. Zo hoorde ik ook de ‘mens’ Willeke’ praten. Haar muziek is niet mijn stijl maar hoe ze over haar leven en haar vader sprak kwam wel echt binnen.

Uit deze twee voorbeelden wordt voor mij persoonlijk weer eens bevestigd dat voor mij het hele menselijke aspect belangrijk is, niet de ‘functionele’ in het maatschappelijke systeem van machtsverhoudingen. Functies zijn alleen maar woorden maar de mens is tastbaar. Uit bovenstaande twee voorbeelden wordt mij duidelijk hoe ik altijd heb geoordeeld over mensen terwijl ik helemaal niets van ze wist. Dat ik die gedachten dan weer tegen kwam zegt niets meer dan dat het herinneringen van vroeger zijn terwijl ik nu geraakt wordt door wat ik nu hoor en zie. Vroeger was ik ook nog niet zo zoals ik nu ben. Ik ben ook de mens in mezelf aan het ontdekken….en meer. Ik herken echter wel dat het in de maatschappij zo werkt dat mensen een oordeel over anderen hebben zonder dat ze iets van die ‘anderen’ hebben gezien. Wat ik dan zelf van vroeger ken is dat het ook eerst binnen moet komen om iemand te leren kennen. Oordelen komen daarmee uit ons hoofd, het zijn alleen maar herinneringen die nooit binnen zijn gelaten. Daardoor worden we ook niet geraakt door de ander. Meestal gaat dat over angst om in ons gevoel geraakt te worden. Dat wekt emoties op en daar vechten we tegen. Maatschappelijk gezien wordt dat als kinderachtig beschouwd en moeten we ons aanpassen aan de buitenwereld, de maatschappij met al zijn beperkingen. Maar juist de emoties zijn menselijk gezien belangrijk, zo niet van levensbelang. Emoties zijn niet kinderachtig, de maatschappelijke kijk erop is kinderachtig. Door emoties te onderdrukken blijven we van binnen een klein kind. Volwassen worden gaat over emotionele ontwikkeling. We leren niet om die emoties aan te  gaan dus moeten we dat later zelf ontdekken. Persoonlijk merk ik dan in bovenstaande twee voorbeelden hoe dat werkt. Oordelen over anderen is oordelen over ons Zelf. Zo binnen, zo buiten. Maar ik maak aan den lijve mee dat het kan veranderen. Nu kwam ik eerst het oordeel van vroeger (herinnering) tegen maar vervolgens werd ik geraakt door wat ik zag en hoorde van de mens in plaats van de ‘functie’. Dat maakt dan korte metten met het oordeel van vroeger, d herinnering. Dat zegt niets meer dan dat ik vroeger niet in staat was me te laten raken door de buitenwereld zodat ik een menselijke ontwikkeling mee kon maken. Aan de andere kant wordt het nu des te waardevoller doordat ik eerst de ‘andere’ kant heb meegemaakt. Willen we de waarde van het mooie echt leren kennen dan moeten we ook het moeilijke ervaren hebben.

Ook over ons Zelf hebben we vaak oordelen. Dat gebeurt in ons hoofd. De buitenwereld ziet dat niet. Ik maakte een testfilmpje met mijn webcam om te kijken hoe dat eruit zag. Voorheen heb ik dat ook al eens gedaan, een tijd geleden, met een eerdere webcam. Toen ik dat had gedaan en ik mezelf op dat filmpje zag had ik daar zelfoordelen over. Toen ik zelf naar dit testfilmpje keek zag ik iets heel anders dan voorheen. Ik maak intussen ook al een tijd mee wat er in mijn lichaam allemaal gebeurt. Dat zag ik niet toen ik het filmpje zag. Ik zag toen heel duidelijk dat van buitenaf niet gezien kan worden wat er van binnen allemaal gebeurt. Dat is dan de reden dat ik persoonlijk niets heb met ‘functies’ als psychologen, psychiaters etc. Dat zijn voor mij niets meer dan functies in een maatschappelijlk systeem waarin dit soort ‘functies’ de macht krijgen toegewezen om te OORDELEN over anderen. Dat zonder dat ze zelf niet weten wie ze zijn. Ik ervaar dat persoonlijk als een beperking op de geloofwaardigheid van de mens zelf.

Bij mijn ex-schoonouders was het direct na binnenkomst nog oppervlakkig wat niet vreems was. Ik voelde me dan niet echt kwetsbaar meer maar het blijft dan toch spannend. De eerste vijf a tien minuten was hij erg bezig vanuit zijn hoofd. Van het ene op het andere moment dook hij achter de bank, die in het midden van de kamer stond, hij begon hij te huilen. Ik ben naast hem gaan zitten en vertelde hem dat het voor mij net zo moeilijk was dan voor hem, het was zo lang geleden dat we elkaar voor het laatst hadden gezien. Ik bleef een tijdje zo bij hem zitten terwijl ik hem over zijn hoofd aaide. Het ging mij allemaal niet in de koude kleren zitten.

Op een gegeven moment ging ik op de bank zitten en mijn zoontje ging zijn eigen gang. Ik zat te praten met mijn ex-schoonouders terwijl mijn zoontje met zijn speelgoed bezig was. Er was een tijdje niets gaande tussen hem en mij maar ik liet het maar zo. Tussendoor zei hij af en toe wat of praatte wat mee. Wat later ging hij op een stoel zitten en praatte verder mee. Na weer een tijdje gingen we naar buiten, een mooi moment om dat met zijn tweeëen te doen. Mijn zoontje had skeelers en was bezig daarop te leren schaatsen. We gingen naar buiten en in eerste instantie deed hij het alleen. We volgden een fietspad dat naar een brug over de autobaan leid. Dat ging alleen in een lus in plaats van in een rechte lijn. De brug over en aan de andere kant weer een lus. Daar paadjes waar hij overheen wilde gaan. Al die tijd praatte vooral mijn zoontje. Ik wist niet zo goed waar ik over moest praten. Zo praatte ik wat met hem mee. Hij praatte over nietszeggende dingen maar voor hem is het dan belangrijk.

Al die tijd voelde ik afstand tussen mijn zoontje en mij. Ik weet dan intussen dat het ook een afstand is naar mijn Zelf. Toen we op de terugweg waren begon het een beetje te kriebelen in mij. Ik voelde daarin subtiel een verlangen naar contact. Toen we weer bij de autobaan aankwamen, bij de lus, was er een trap naar boven waardoor niet de hele lus gevolgd hoeft te worden. Toen we bij die trap aankwamen vroeg ik mijn zoontje of ik hem op zou tillen en hem naar boven dragen zodat we sneller bij de brug waren. Hij zei dat hij wel zwaarder was geworden waarop mijn antwoord was: Dan kan ik mooi kijken of ik nog sterk genoeg ben om je op te tillen. Het ging mij meer om het contact en daarin doet fysiek contact ook veel. Hem optillen was geen probleem. We gingen de brug over op weg naar het huis van mijn ex-schoonouders. Al die tijd hield hij mijn hamd vast terwijl hij ok de skeelers aan het oefenen was. Af en toe een grapje verminderde de spanning.

Bij mijn ex-schoonouders thuis ging het verder zoals het eerst ging, alleen was er nu wat meer met mijn zoontje en mij gebeurt, al was het nog niet veel. Wat later kwam het in me op om mijn mobiele telefoon te pakken en er een foto mee te maken zodat ik een foto van hem bij me had. Ik zette de telefoon aan en toen kwam mijn zoontje er direct bij zitten. Hij is erg geïnteresseerd in techniek is mij duidelijk geworden. Ik maakte een foto van hem en dat wilde hij zien. Toen hij hoorde dat er een spelletje in zit wilde hij dat zien. Ik wist niet hoe dat nou precies werkte, het had mijn interesse ook niet zo. Mijn zoontje zei dat hij het wel eens wilde proberen. Er zit bij de telefoon zo’n stick om op het beeldscherm de knoppen en keuzes aan te tikken. Het viel me op dat hij dat heel gemakkelijk oppakte. Na een korte tijd zei hij dat hij wist hoe het spelletje werkte. Hij liet het me zien en toen waren we er samen mee bezig. Op een gegeven moment voelde ik me rustiger worden, mijn stem werd dieper en rustiger. Op een gegeven moment keek ik mijn ex-schoonmoeder aan en zei: nu hebben we contact. Dan weet ik intussen ook dat het dan eerst met mezelf is en van daaruit samen. Mijn zoontje zat al spelende tegen me aan.

De tijd ging door en op een gegeven moment was het weer tijd om naar huis te gaan. Ik vroeg mijn zoontje of hij het spelletje wilde eindigen omdat ik zo naar huis moest. Ik nam de telefoon weer van mijn zoontje over en ik zei: de telefoon is helemaal warm. Ik pakte zijn hand en zeivervolgens: niet zo gek, je hebt zulke lekkere warme handen. Dat was iets wat mij zei dat hij ook meer stroomde en niet zoveel in zijn hoofd bezig was als daarvoor. Voordat ik de deur uit wilde gaan zei ik tegen hem: “kom eens” en ik strekte mijn armen. Mijn zoonte was niet zo in zijn hoofd bezig en dacht er zo ook niet bij na of hij dat wel wilde. Daardoor kwam hij gewoon. Toen ik hem vast hield moest hij huilen. Ik tilde hem op en hield hem een tijdje vast. Dat was een emtioneel moment voor ons allebei.

Mijn ex-schoonvader zou me naar het station van de randstadrail brengen en mijn zoontje wilde mee. Toen we bij het station aankwamen was het even een beetje moeilijk om weg te komen. Ik zou nog zoveel willen zeggen maar ik wist niet wat. Ik zei tegen mijn zoontje dat ik het fijn vond dat ik hem weer had gezien en Ik beloofde dat we elkaar weer zouden zien. Voordat ik ging zei ik tegen hem dat ik nooit weg ben geweest maar dat ik grote problemen moest oplossen om er voor hem te kunnen zijn waardoor we elkaar niet konden zien. En nog steeds is dat proces gaande maar ik ben wel weer zover dat ik hem af en toe weer kan zien. Toen ik in de randstadrail zat voelde ik me ontspannen en rustig in mezelf doordat er toch een contact was geweest.

Wat mij het meest heeft geraakt is de herkenning. Mijn zoontje is nu negen jaar oud maar heeft een emotionele leeftijd van drie of vier jaar. Hij kwam ook met een dvd en een boek aan voor die leeftijd en vroeg of ik hem wilde voorlezen. Verder stoort het me enorm dat er maatschappelijk weer een label aan zijn achterstand wordt geplakt over PDD-NOS. Als ik daarover lees wat het inhoud herken ik zelf ook een heleboel maar ervaar ik letterlijk aan den lijve dat het doorleven van emoties alles gemakkelijker maakt waar ik als mens moeite mee heb gehad. Uiteindelijk is er bijna niemand bij wie het menselijk gezien altijd even goed gaat. Verder werken zijn ogen niet samen waardoor hij geen diepte kan zien, niet verder weg dingen kan onderscheiden en schijnt hij kleurenblind te zijn, in ieder geval in bepaalde mate. Hij heeft echter een scherp gehoor en krijgt (naar aanleiding van het spelletje) gemakkelijk inzicht door bezig te zijn. Mijn zoontje zei dat hij later kraanmachinist wilde worden. Ik had tegen hem gezegd dat kraanmachinisten altijd alleen maar op een stoel zitten en verder niet zoveel doen, dat als hij inzicht kan krijgen in dingen en hij geïnteresseerd is in techniek, hij zelf misschien later wel hele mooie dingen zou kunnen bouwen, dat hij veel meer kan dan kraanmachinist zijn.

Ik had aan mijn ex-schoonouders twee tegengestelde types. Mijn ex-schoonmoeder kon ik best veel vertellen. Zij is aardig open voor allerlei zaken en wat er allemaal gebeurd was raakte haar ook. Mijn ex-schoonvader is meer gesloten. Ondanks dat ik rustig en ontspannen naar huis was gegaan voelde ik me de volgende dag weer ziek, net als toen hij bij mij thuis was geweest. Ik had hoofdpijn, moest overgeven en lag die dag in bed. Ik heb nu alleen wel het idee dat ik meer ga zien wat er dan gebeurt. Mijn ex-schoonvder zei op een gegeven moment: “een mooi begin op op verder te bouwen”. Dat was volgens mij het moment waarop hij mij ergens in triggerde. Ik kreeg het idee dat er dingen in hem om gaan over mijn zoontje waar hij niet openlijk over praat. mensen die dat niet doen of kunnen gaan toch signalen sturen om daar iets in gedaan te krijgen. Het wordt zo dan meer een manipulatief gedrag, zelfs zonder dat ze dat door hebben. Ze hebben dan iets in hun hoofd maar zetten dat niet in de buitenwereld. Dat van mijn ex-schoonvader triggert mij waarschijnlijk in dingen die ik zelf ook nog niet in de buitenwereld zet, of kan zetten. In die zin leer ik iets van hem. Het enige wat ik dan minder prettig vind is dat ik er zo ziek van kan worden. Dat duurt dan een paar dagen. En toch merk ik dat het verandert. Voorheen lag ik al die dagen in bed. Nu lag ik één dag in bed en kon ik daarna wel weer wat doen. Het gaat dan alleen moeizaam. Na de dag dat ik in bed lag voelde ik dat ik nergens in mijn lichaam lekker door kon ademen, niet in mijn onderbuik, niet bij mijn maag en niet in mijn borst. Ik heb het idee dat de innerlijke strijd niet meer zo speelt maar dat de impact nog wel net zo sterk is.

In het weekend was mijn vriendin bij mij en had ik het regelmatig over mijn zoontje. Ze snapt het dan wel maar op een gegeven moment is het ook genoeg. Ik kan het dan alleen niet loslaten. Pas toen ze bijna naar huis ging drong het tot me door dat ik het niet over mijn zoontje moest hebben maar over wat het met mij deed. Als ik het daar over heb kom ik weer bij mezelf en wat er gebeurt. Dan ben ik weer meer aanwezig, ook voor mijn vriendin. Toen het tot me door drong dat ik moest kijken naar wat het mij mij doet, wat mijn zoontje betreft, kwam ik tot het besef dat het gewoon herkenning is wat ik bij mijn zoontje heb gezien. Toen kwam er weer ruimte voor mijn eigen emoties (en angsten). Dan komt er weer wat meer beweging in.

Vorige week donderdagavond stond mijn ex-schoonvader plotseling voor de deur. Hij wilde over mijn zoontje praten. Dan gaat er direct al van alles reageren in mijn hoofd en lichaam. Om dat een beetje open te gooien zeg ik tegen hem dat het wel ineens rauw op mijn dak komt vallen. Dat is dan ook letterlijk zo, mijn hoofd reageert direct op de angst die in mijn basis geraakt wordt. Er gebeurt dan van alles tijdens ons gesprek. In mijn hoofd gaat van alles om. Als ik daar voor kies, raak ik dat kwijt maar als ik daar voor kies raak ik dat weer kwijt. Ook levert het dan een spanning op dat ik tegemoet moet komen aan wat hij wil, een patroon dat ik mijn hele leven heb gehad: het tegemoet komen aan wat de ander wil. Dat gebeurt vanuit het hoofd. Niet zo vreemd dan dat dat in mijn hoofd omgaat. Het is ook vanuit mijn hoofd dat als ik voor het één kies, ik het ander kwijt raak. Mijn hoofd kan maar op één ding tegelijk gericht zijn. Energie volgt aandacht dus als ik (voor mijn hoofd) voor mijn zoontje kies dan zou ik mijn relatie kwijt kunnen raken. Als mijn hoofd kiest voor mijn relatie kan ik niet naar mijn zoontje. Dat levert een enorme spanning op waardoor de angst in mijn basis versterkt wordt. Uiteindelijk wordt ik er zo ziek van dat ik in bed kan gaan liggen.

Vrijdags voelde ik me dan nog erg ziek. Ik heb dan geen honger en ik kan alleen maar blijven liggen om weer beter te worden. Ergens tegen het eind van de middag, begin van de avond besloot ik mijn vriendin te bellen. Met haar lag ik een hele tijd te praten over wat er gebeurd was. Op een gegeven moment kwamen er emoties los. Dat gebeurde een paar keer. Ik voel mijn lichaam dan alweer rustiger worden. Op een gegeven moment is dan de grootste spanning weg. Ik merk aan mijn stem dat het weer wat dieper gaat, ik kan weer wat rustiger en dieper ademen en zo merk ik aan verschillende zaken dat het weer wat ontspannen wordt. Daarna had ik de zaterdag ook nog wel nodig om mijn lichaam weer een beetje bij te laten komen. Alles bij elkaar duurt het zo dan een aantal dagen om weer een beetje bij te trekken.

Maandags ging ik naar haptotherapie. Daar ging het nog verder over mijn zoontje om de angst verder te onderzoeken. Mijn zoontje werd op 2,5 jarige leeftijd aan het eind van een korte vakantie bij zijn grootouders gebracht omdat mijn ex wilde scheiden. Ik was in een shock terecht gekomen waardoor ik geconfronteerd werd met hoe ik in het leven stond: niet. Ik zag mijn zoontje een paar jaar om de twee weken in het weekend maar terug kijkend was ik er eigenlijk helemaal niet echt. Na die paar jaar, toen hij net 6 jaar was geworden moest ik hem wel laten gaan. Het was voor allebei niet meer te doen. Ik kon er, na weer een confronterende situatie, niet meer voor hem zijn. De reactie van mijn zoontje op mij trok hem ook volledig uit zijn basis. Dat leverde problemen op op school. Nu zijn we drie jaar verder en zolang heb ik hem ook niet gezien. Bij de haptotherapie werd dan verder gekeken naar de angst. Het komt op het volgende neer. Ik voel me helemaal geen vader. Ik heb hem drie jaar niet gezien, daarvoor was ik er niet voor hem zoals hij dat nodig heeft en dat kwam omdat ik helemaal geen eigen basis had. De eerste twee en een half jaar van zijn leven was nog in het huwelijk van destijds maar dat was ook totaal niet geaard. In die zin ben ik nooit een vader geweest die (letterlijk) op eigen benen staat, die goed geaard is. In de huidige situatie ben ik al een heel eind gekomen maar nu heb ik dus nog te maken met de angst in de basis, een angst waar (zo goed als) elk mens mee rond loopt. Ik heb alleen het gevoel dat die angst nu bij mij open en bloot ligt en dat ik er wel iets mee moet doen.

In de haptotherapie kwam dan aan het daglicht dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat vader zijn is. Dat terwijl mijn zoontje negen jaar is. En nu er best al veel gebeurt is weet ik niet hoe ik met hem om moet gaan. Ik moet helemaal van voor af aan beginnen. Ik voel me ook geen vader zoals de meeste vaders in een gezin. Ik heb dat gezin niet waarin ouders samen bezig zijn met het kind. Dat is weg gevallen. En al was dat gezin er toen wel gebleven, ik had nooit kunnen worden wie ik ben in dat gezin. Dan had ik ook nooit echt een goede vader kunnen worden. Hoe ik het dan ook wend of keer, een gezinsvader met een kind ben ik niet. Er zal nooit meer een gezin zijn zoals dat normaal gesproken is. Er kan in de toekomst misschien nog wel een situatie onstaan van man, vrouw en een kind maar het is dan niet echt vader en moeder met een kind.

Voor mijn zoontje ben ik altijd zijn vader maar dat is dan meer genetisch bepaald. Gevoelsmatig ligt dat voor mij veel moeilijker. Als ik me zo blijf ontwikkelen kan ik mischien wel veel voor hem betekenen zoals ik dat voorheen nooit gekund zou hebben, ookal ben ik dan geen gezinsvader meer. Ik heb van mijn ex schoonvader vernomen dat mijn zoontje erg boos is op zijn stiefvader. Hij schrijft blijkbaar dingen op papier waar ze van schrikken. Ik bedacht me echter dat ik een geboortehoroscoop over mijn zoontje heb. Toen ik dat las las ik precies wat mijn ex schoonvader vertelde. Hij kwam praten over een probleem maar toen ik de geboortehoroscoop las werd me duidelijk dat er met mijn zoontje geen probleem is. Hoe hij doet is zijn aard. Er kan in het gezin waar hij woont alleen niet mee omgegaan worden. Mijn ex en haar partner hebben ook geen basis in zichzelf. Zij kunnen niet omgaan met de aard van mijn zoontje. Uiteindelijk werd mij duidelijk dat de verhoudingen in het gezin niet kloppen. De boosheid van mijn zoontje is dan ook rechtvaardig. Hij moet blijkbaar leren omgaan met zijn emoties. Hij uit wat hij voelt, niet wat hij denkt. Dat terwijl hij een erg druk kind is die moeilijk opvoedbaar schijnt te zijn. Hij moet dat volgens de horoscoop van zijn moeder leren. Maar als die zelf geen basis heeft kan ze er niet voor hem zijn. Zij is afhankelijk van haar partner. Dus krijgt mijn zoontje niet de aandacht die hij nodig heeft van zijn moeder. Dan is zijn boosheid dus weer rechtvaardig.

Ik moet dus weer helemaal opnieuw beginnen met een kind van negen jaar. Ik ben in de afgelopen paar jaar al wel door een aardig aantal zaken heen gegaan maar ik heb het gevoel dat het belangrijkste nog moet komen: het aangaan wat angst oplevert. Ik ging tot het zesde levensjaar van mijn zoontje op een bepaalde manier met hem om. Zo ben ik niet meer, daar is teveel voor gebeurd. In die zin zal ik moeten ondervinden hoe het gaat als ik mijn zoontje weer zie. In de haptotherapie werd ook wel duidelijk dat het niet perfect hoeft. Sterker nog, fouten maken horen erbij. Het moet ook weer van vooraf aan gaan groeien. De angst dat ik het niet kan is in die zin dan onredelijk maar toch kom ik het tegen. Ik zeg dan tegen mezelf dat het alleen maar een angst is en soms voelt dat dan als dat het niet reëel is, alsof het alleen maar een soort van filter is of een afleiding. En uiteindelijk is het dat ook. Zou het een puur voelen zijn dan zou het veel minder moeilijk zijn. Mijn gedachten maken het moeilijker dan dat het hoeft te zijn. Dat is de dualiteit. Denken en voelen in eenheid zou geen strijd opleveren. Daarom is het in dualiteit moeilijker en is het blijkbaar belangrijk om aan te gaan wat angst oplevert, niet door gedachten laten tegen houden wat gedaan moet worden om vooruit te gaan. Dat is alleen atijd zo gemakkelijk gezegd. Eén ding scheelt. dat het alleen maar van binnen zo werkt. Het zit hem dan niet in de buitenwereld, het wordt alleen maar door de buitenwereld geraakt en dat is dus een kans om van binnen te groeien.

In zo’n situatie als over mijn zoontje ben ik ook teveel bezig met zaken die niet belangrijk zijn. Met mijn ex en haar partner valt voor mij niets te beginnen. Daar zou ik dan ook niet mee bezig hoeven te zijn. Als zo’n onverwacht bezoek van mijn ex schoonvader over mijn zoontje dan inens zo rauw op mijn dak valt gebeurt dat toch. Ik zou me eigenlijk alleen maar op mijn zoontje moeten concentreren en mijn ex en haar partner gewoon laten voor wie ze zijn en wat ze doen. Dat werkt op zo’n moment dan niet zo. Als alles dan zo gespannen raakt ben ik (mijn hoofd) toch daarmee bezig. Dat gebeurt dan gewoon. Voor mij is het dan wel goed dat ik duidelijk krijg dat er geen probleem is MET mijn zoontje in die gezinssituatie maar VOOR mijn zoontje. Daar kan ik alleen niets aan veranderen dus zou ik het weer moeten kunnen laten gaan. En dat lukt niet als mijn hoofd zo gespannen raakt. Dat duurt dan een hele tijd. Wat het dan nog intenser maakt is dat ik de dag voordat mijn ex schoonvader aan de deur stond een afspraak had gehad met de chakratherapeute (waar ik het op de persoonlijke pagina over had) waar veel was gebeurd waardoor ik net lekker in mijn vel zat. Er gebeurde daar energetisch zoveel dat ik me rustig voelde, mijn hoofd rustig was, mijn stem diep ging en ik me gewoon veel beter voelde. En dan komt mijn ex schoonvader aan de deur. Gggggrrrrrr

Waarom woont u in het bos, vroeg Frederike, waarom woont u niet bij ons in het dorp?

Omdat ik een eenling ben, zei de vreemde man. Eenlingen wonen op zichzelf.

Wat is een eenling, vroeg Frederike?

Iedereen is een eenling, zei de vreemde man, maar bijna niemand weet het.

Frederike keek hem ernstig aan. Waarom niet?

Omdat de meeste mensen bang zijn voor zichzelf. Ze willen liever samen eenzaam zijn.

Ben ik ook een eenling? vroeg Frederike.

Ja, jij ook, zei de vreemde man.

Zal ik later ook een eenling zijn? vroeg Frederike.

Dat hangt van jou af. Bedenk wel dat het heel moeilijk is om een eenling te zijn. Ieder mens wil je beïnvloeden. Iedereen wil zich met jou bemoeien, zodat je net zo wordt als zij. Want als je een eenling wilt zijn dan blijf je altijd een ander voor de ander en dezelfde voor jezelf. Dan blijf je vrij. Zorg dat je vrij blijft!

Hoe moet ik dat doen? vroeg Frederike zacht, ik ben vaak heel bang voor mensen, vooral op school. Ze schelden me uit omdat ik zo goed kan leren.

Dat maakt niet uit, het gaat er om dat je niet bang bent voor jezelf. Eenlingen reageren altijd op zichzelf en nooit op de ander. Dus als de ander je uitscheldt, dan scheld je niet terug. Je vraagt je alleen af: waarom doet dat nou zo zeer in mij? Is dat mijn trots, is dat mijn onzekerheid, is dat mijn angst? En waarom wil ik nu zo graag terug schelden? Komt dat door de ander of komt dat omdat ik zo van schelden hou? Omdat ik nog zo veel gescheld in mij heb zitten? Vraag altijd aan jezelf en nooit aan de ander want anders komt er een ander in je wonen en weet je niet meer wie je bent.

De vreemde man pakte een beukennootje van de grond en zei: ieder mens is als dit zaadje. De ander is alleen het water of het zonlicht, maar nooit het zaadje zelf. Dat zaadje zit in jou. Verbind je altijd met jouw eigen oorzaak en niet met de motieven van de ander. Zo maak je je vrij van de motieven van de ander. De ander raakt je alleen maar aan, zoals ook de regen of de zon alleen het zaadje aanraakt, maar niet weet of er een beukenboom of een dennenboom uit groeit.

Of een roos…, zei Frederike.

Precies, of een roos. Niemand weet wat jij in je hebt. Dat moet je zelf ontdekken. De ander kan je niet raken als jij het niet in je hebt. Dus iedere keer als je door de ander wordt aangeraakt, of dit nu met vloeken gebeurt of met een compliment, met slaan of met een streling, iedere keer kun je iets over jezelf te weten komen. Dat is het mooie van de ander. Dat is het mooie als je een eenling bent. Een eenling doet dankzij de ander steeds nieuwe ontdekkingen over zichzelf. Eigenlijk kan de ander je dus heel weinig aandoen. Wees dan ook niet bang dat je de ander zou kunnen kwetsen want dat is niet mogelijk. Je kunt de ander alleen aanraken op de plek waar hij al gekwetst was. Maar dat is dan niet jouw ‘schuld’, dat heeft hij zelf gedaan. En het is ook aan hem of hij deze kwetsing vergroot of juist beter wil leren te begrijpen. Bemoei je niet met de ander maar laat hem vrij. Voel je niet gehinderd om alles te zegen wat je wilt zeggen, zo blijf je in evenwicht. Zo blijf je vrij van elkaar en geef je de ander geen macht over jou.