Nieuwetijds weblog

Op de pagina over mijzelf schreef ik onder ’spiritualiteit’ hoe onverwachte zaken er toe kunnen leiden dat ik me ziek kan voelen. Dit stuk is een voorbeeld.

Vorige week donderdagavond stond mijn ex-schoonvader plotseling voor de deur. Hij wilde over mijn zoontje praten. Dan gaat er direct al van alles reageren in mijn hoofd en lichaam. Om dat een beetje open te gooien zeg ik tegen hem dat het wel ineens rauw op mijn dak komt vallen. Dat is dan ook letterlijk zo, mijn hoofd reageert direct op de angst die in mijn basis geraakt wordt. Er gebeurt dan van alles tijdens ons gesprek. In mijn hoofd gaat van alles om. Als ik daar voor kies, raak ik dat kwijt maar als ik daar voor kies raak ik dat weer kwijt. Ook levert het dan een spanning op dat ik tegemoet moet komen aan wat hij wil, een patroon dat ik mijn hele leven heb gehad: het tegemoet komen aan wat de ander wil. Dat gebeurt vanuit het hoofd. Niet zo vreemd dan dat dat in mijn hoofd omgaat. Het is ook vanuit mijn hoofd dat als ik voor het één kies, ik het ander kwijt raak. Mijn hoofd kan maar op één ding tegelijk gericht zijn. Energie volgt aandacht dus als ik (voor mijn hoofd) voor mijn zoontje kies dan zou ik mijn relatie kwijt kunnen raken. Als mijn hoofd kiest voor mijn relatie kan ik niet naar mijn zoontje. Dat levert een enorme spanning op waardoor de angst in mijn basis versterkt wordt. Uiteindelijk wordt ik er zo ziek van dat ik in bed kan gaan liggen.

Vrijdags voelde ik me dan nog erg ziek. Ik heb dan geen honger en ik kan alleen maar blijven liggen om weer beter te worden. Ergens tegen het eind van de middag, begin van de avond besloot ik mijn vriendin te bellen. Met haar lag ik een hele tijd te praten over wat er gebeurd was. Op een gegeven moment kwamen er emoties los. Dat gebeurde een paar keer. Ik voel mijn lichaam dan alweer rustiger worden. Op een gegeven moment is dan de grootste spanning weg. Ik merk aan mijn stem dat het weer wat dieper gaat, ik kan weer wat rustiger en dieper ademen en zo merk ik aan verschillende zaken dat het weer wat ontspannen wordt. Daarna had ik de zaterdag ook nog wel nodig om mijn lichaam weer een beetje bij te laten komen. Alles bij elkaar duurt het zo dan een aantal dagen om weer een beetje bij te trekken.

Maandags ging ik naar haptotherapie. Daar ging het nog verder over mijn zoontje om de angst verder te onderzoeken. Mijn zoontje werd op 2,5 jarige leeftijd aan het eind van een korte vakantie bij zijn grootouders gebracht omdat mijn ex wilde scheiden. Ik was in een shock terecht gekomen waardoor ik geconfronteerd werd met hoe ik in het leven stond: niet. Ik zag mijn zoontje een paar jaar om de twee weken in het weekend maar terug kijkend was ik er eigenlijk helemaal niet echt. Na die paar jaar, toen hij net 6 jaar was geworden moest ik hem wel laten gaan. Het was voor allebei niet meer te doen. Ik kon er, na weer een confronterende situatie, niet meer voor hem zijn. De reactie van mijn zoontje op mij trok hem ook volledig uit zijn basis. Dat leverde problemen op op school. Nu zijn we drie jaar verder en zolang heb ik hem ook niet gezien. Bij de haptotherapie werd dan verder gekeken naar de angst. Het komt op het volgende neer. Ik voel me helemaal geen vader. Ik heb hem drie jaar niet gezien, daarvoor was ik er niet voor hem zoals hij dat nodig heeft en dat kwam omdat ik helemaal geen eigen basis had. De eerste twee en een half jaar van zijn leven was nog in het huwelijk van destijds maar dat was ook totaal niet geaard. In die zin ben ik nooit een vader geweest die (letterlijk) op eigen benen staat, die goed geaard is. In de huidige situatie ben ik al een heel eind gekomen maar nu heb ik dus nog te maken met de angst in de basis, een angst waar (zo goed als) elk mens mee rond loopt. Ik heb alleen het gevoel dat die angst nu bij mij open en bloot ligt en dat ik er wel iets mee moet doen.

In de haptotherapie kwam dan aan het daglicht dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat vader zijn is. Dat terwijl mijn zoontje negen jaar is. En nu er best al veel gebeurt is weet ik niet hoe ik met hem om moet gaan. Ik moet helemaal van voor af aan beginnen. Ik voel me ook geen vader zoals de meeste vaders in een gezin. Ik heb dat gezin niet waarin ouders samen bezig zijn met het kind. Dat is weg gevallen. En al was dat gezin er toen wel gebleven, ik had nooit kunnen worden wie ik ben in dat gezin. Dan had ik ook nooit echt een goede vader kunnen worden. Hoe ik het dan ook wend of keer, een gezinsvader met een kind ben ik niet. Er zal nooit meer een gezin zijn zoals dat normaal gesproken is. Er kan in de toekomst misschien nog wel een situatie onstaan van man, vrouw en een kind maar het is dan niet echt vader en moeder met een kind.

Voor mijn zoontje ben ik altijd zijn vader maar dat is dan meer genetisch bepaald. Gevoelsmatig ligt dat voor mij veel moeilijker. Als ik me zo blijf ontwikkelen kan ik mischien wel veel voor hem betekenen zoals ik dat voorheen nooit gekund zou hebben, ookal ben ik dan geen gezinsvader meer. Ik heb van mijn ex schoonvader vernomen dat mijn zoontje erg boos is op zijn stiefvader. Hij schrijft blijkbaar dingen op papier waar ze van schrikken. Ik bedacht me echter dat ik een geboortehoroscoop over mijn zoontje heb. Toen ik dat las las ik precies wat mijn ex schoonvader vertelde. Hij kwam praten over een probleem maar toen ik de geboortehoroscoop las werd me duidelijk dat er met mijn zoontje geen probleem is. Hoe hij doet is zijn aard. Er kan in het gezin waar hij woont alleen niet mee omgegaan worden. Mijn ex en haar partner hebben ook geen basis in zichzelf. Zij kunnen niet omgaan met de aard van mijn zoontje. Uiteindelijk werd mij duidelijk dat de verhoudingen in het gezin niet kloppen. De boosheid van mijn zoontje is dan ook rechtvaardig. Hij moet blijkbaar leren omgaan met zijn emoties. Hij uit wat hij voelt, niet wat hij denkt. Dat terwijl hij een erg druk kind is die moeilijk opvoedbaar schijnt te zijn. Hij moet dat volgens de horoscoop van zijn moeder leren. Maar als die zelf geen basis heeft kan ze er niet voor hem zijn. Zij is afhankelijk van haar partner. Dus krijgt mijn zoontje niet de aandacht die hij nodig heeft van zijn moeder. Dan is zijn boosheid dus weer rechtvaardig.

Ik moet dus weer helemaal opnieuw beginnen met een kind van negen jaar. Ik ben in de afgelopen paar jaar al wel door een aardig aantal zaken heen gegaan maar ik heb het gevoel dat het belangrijkste nog moet komen: het aangaan wat angst oplevert. Ik ging tot het zesde levensjaar van mijn zoontje op een bepaalde manier met hem om. Zo ben ik niet meer, daar is teveel voor gebeurd. In die zin zal ik moeten ondervinden hoe het gaat als ik mijn zoontje weer zie. In de haptotherapie werd ook wel duidelijk dat het niet perfect hoeft. Sterker nog, fouten maken horen erbij. Het moet ook weer van vooraf aan gaan groeien. De angst dat ik het niet kan is in die zin dan onredelijk maar toch kom ik het tegen. Ik zeg dan tegen mezelf dat het alleen maar een angst is en soms voelt dat dan als dat het niet reëel is, alsof het alleen maar een soort van filter is of een afleiding. En uiteindelijk is het dat ook. Zou het een puur voelen zijn dan zou het veel minder moeilijk zijn. Mijn gedachten maken het moeilijker dan dat het hoeft te zijn. Dat is de dualiteit. Denken en voelen in eenheid zou geen strijd opleveren. Daarom is het in dualiteit moeilijker en is het blijkbaar belangrijk om aan te gaan wat angst oplevert, niet door gedachten laten tegen houden wat gedaan moet worden om vooruit te gaan. Dat is alleen atijd zo gemakkelijk gezegd. Eén ding scheelt. dat het alleen maar van binnen zo werkt. Het zit hem dan niet in de buitenwereld, het wordt alleen maar door de buitenwereld geraakt en dat is dus een kans om van binnen te groeien.

In zo’n situatie als over mijn zoontje ben ik ook teveel bezig met zaken die niet belangrijk zijn. Met mijn ex en haar partner valt voor mij niets te beginnen. Daar zou ik dan ook niet mee bezig hoeven te zijn. Als zo’n onverwacht bezoek van mijn ex schoonvader over mijn zoontje dan inens zo rauw op mijn dak valt gebeurt dat toch. Ik zou me eigenlijk alleen maar op mijn zoontje moeten concentreren en mijn ex en haar partner gewoon laten voor wie ze zijn en wat ze doen. Dat werkt op zo’n moment dan niet zo. Als alles dan zo gespannen raakt ben ik (mijn hoofd) toch daarmee bezig. Dat gebeurt dan gewoon. Voor mij is het dan wel goed dat ik duidelijk krijg dat er geen probleem is MET mijn zoontje in die gezinssituatie maar VOOR mijn zoontje. Daar kan ik alleen niets aan veranderen dus zou ik het weer moeten kunnen laten gaan. En dat lukt niet als mijn hoofd zo gespannen raakt. Dat duurt dan een hele tijd. Wat het dan nog intenser maakt is dat ik de dag voordat mijn ex schoonvader aan de deur stond een afspraak had gehad met de chakratherapeute (waar ik het op de persoonlijke pagina over had) waar veel was gebeurd waardoor ik net lekker in mijn vel zat. Er gebeurde daar energetisch zoveel dat ik me rustig voelde, mijn hoofd rustig was, mijn stem diep ging en ik me gewoon veel beter voelde. En dan komt mijn ex schoonvader aan de deur. Gggggrrrrrr