Eerste ontmoeting na drie jaar
Vorige week donderdag had ik mijn eerste ontmoeting met mijn zoontje na drie jaar. Ik liet hem indertijd los vanwege grote persoonlijke problemen voortkomende uit een grote emotionele achterstand ten opzichte van mijn leeftijd. Afgesproken was dat ik bij mijn ex-schoonouders zou komen. Dat was voor mijn zoontje de meest veilige situatie. Toen ik daar aanbelde kwam er en envelope door de brievenbus naar buiten. Hij had een verhaaltje op de computer gemaakt voor mij dat door de brievenbus naar buiten werd geschoven. Ik hoorde dat hij er erg mee bezig was geweest dat ik zou komen. Hij had voor het raam zitten kijken wanneer ik eraan kwam. Toen de deur open ging stond hij voor me. Het begon in eerste instantie erg oppervlakkig maar dat is niet zo vreemd. Voordat ik hem ontmoette had ik een aantal dagen dat ik me raakbaar voelde en de kwetsbaarheid duidelijk aanwezig was, dat ik me net zo angstig voelde als mijn voorstelling over hoe het voor mijn zoontje zou zijn. Jammer genoeg was die kwetsbaarheid er niet meer toen ik thuis de deur uit ging voor de ontmoeting met mijn zoontje.
Bij mijn ex-schoonouders was het direct na binnenkomst nog oppervlakkig wat niet vreems was. Ik voelde me dan niet echt kwetsbaar meer maar het blijft dan toch spannend. De eerste vijf a tien minuten was hij erg bezig vanuit zijn hoofd. Van het ene op het andere moment dook hij achter de bank, die in het midden van de kamer stond, hij begon hij te huilen. Ik ben naast hem gaan zitten en vertelde hem dat het voor mij net zo moeilijk was dan voor hem, het was zo lang geleden dat we elkaar voor het laatst hadden gezien. Ik bleef een tijdje zo bij hem zitten terwijl ik hem over zijn hoofd aaide. Het ging mij allemaal niet in de koude kleren zitten.
Op een gegeven moment ging ik op de bank zitten en mijn zoontje ging zijn eigen gang. Ik zat te praten met mijn ex-schoonouders terwijl mijn zoontje met zijn speelgoed bezig was. Er was een tijdje niets gaande tussen hem en mij maar ik liet het maar zo. Tussendoor zei hij af en toe wat of praatte wat mee. Wat later ging hij op een stoel zitten en praatte verder mee. Na weer een tijdje gingen we naar buiten, een mooi moment om dat met zijn tweeëen te doen. Mijn zoontje had skeelers en was bezig daarop te leren schaatsen. We gingen naar buiten en in eerste instantie deed hij het alleen. We volgden een fietspad dat naar een brug over de autobaan leid. Dat ging alleen in een lus in plaats van in een rechte lijn. De brug over en aan de andere kant weer een lus. Daar paadjes waar hij overheen wilde gaan. Al die tijd praatte vooral mijn zoontje. Ik wist niet zo goed waar ik over moest praten. Zo praatte ik wat met hem mee. Hij praatte over nietszeggende dingen maar voor hem is het dan belangrijk.
Al die tijd voelde ik afstand tussen mijn zoontje en mij. Ik weet dan intussen dat het ook een afstand is naar mijn Zelf. Toen we op de terugweg waren begon het een beetje te kriebelen in mij. Ik voelde daarin subtiel een verlangen naar contact. Toen we weer bij de autobaan aankwamen, bij de lus, was er een trap naar boven waardoor niet de hele lus gevolgd hoeft te worden. Toen we bij die trap aankwamen vroeg ik mijn zoontje of ik hem op zou tillen en hem naar boven dragen zodat we sneller bij de brug waren. Hij zei dat hij wel zwaarder was geworden waarop mijn antwoord was: Dan kan ik mooi kijken of ik nog sterk genoeg ben om je op te tillen. Het ging mij meer om het contact en daarin doet fysiek contact ook veel. Hem optillen was geen probleem. We gingen de brug over op weg naar het huis van mijn ex-schoonouders. Al die tijd hield hij mijn hamd vast terwijl hij ok de skeelers aan het oefenen was. Af en toe een grapje verminderde de spanning.
Bij mijn ex-schoonouders thuis ging het verder zoals het eerst ging, alleen was er nu wat meer met mijn zoontje en mij gebeurt, al was het nog niet veel. Wat later kwam het in me op om mijn mobiele telefoon te pakken en er een foto mee te maken zodat ik een foto van hem bij me had. Ik zette de telefoon aan en toen kwam mijn zoontje er direct bij zitten. Hij is erg geïnteresseerd in techniek is mij duidelijk geworden. Ik maakte een foto van hem en dat wilde hij zien. Toen hij hoorde dat er een spelletje in zit wilde hij dat zien. Ik wist niet hoe dat nou precies werkte, het had mijn interesse ook niet zo. Mijn zoontje zei dat hij het wel eens wilde proberen. Er zit bij de telefoon zo’n stick om op het beeldscherm de knoppen en keuzes aan te tikken. Het viel me op dat hij dat heel gemakkelijk oppakte. Na een korte tijd zei hij dat hij wist hoe het spelletje werkte. Hij liet het me zien en toen waren we er samen mee bezig. Op een gegeven moment voelde ik me rustiger worden, mijn stem werd dieper en rustiger. Op een gegeven moment keek ik mijn ex-schoonmoeder aan en zei: nu hebben we contact. Dan weet ik intussen ook dat het dan eerst met mezelf is en van daaruit samen. Mijn zoontje zat al spelende tegen me aan.
De tijd ging door en op een gegeven moment was het weer tijd om naar huis te gaan. Ik vroeg mijn zoontje of hij het spelletje wilde eindigen omdat ik zo naar huis moest. Ik nam de telefoon weer van mijn zoontje over en ik zei: de telefoon is helemaal warm. Ik pakte zijn hand en zeivervolgens: niet zo gek, je hebt zulke lekkere warme handen. Dat was iets wat mij zei dat hij ook meer stroomde en niet zoveel in zijn hoofd bezig was als daarvoor. Voordat ik de deur uit wilde gaan zei ik tegen hem: “kom eens” en ik strekte mijn armen. Mijn zoonte was niet zo in zijn hoofd bezig en dacht er zo ook niet bij na of hij dat wel wilde. Daardoor kwam hij gewoon. Toen ik hem vast hield moest hij huilen. Ik tilde hem op en hield hem een tijdje vast. Dat was een emtioneel moment voor ons allebei.
Mijn ex-schoonvader zou me naar het station van de randstadrail brengen en mijn zoontje wilde mee. Toen we bij het station aankwamen was het even een beetje moeilijk om weg te komen. Ik zou nog zoveel willen zeggen maar ik wist niet wat. Ik zei tegen mijn zoontje dat ik het fijn vond dat ik hem weer had gezien en Ik beloofde dat we elkaar weer zouden zien. Voordat ik ging zei ik tegen hem dat ik nooit weg ben geweest maar dat ik grote problemen moest oplossen om er voor hem te kunnen zijn waardoor we elkaar niet konden zien. En nog steeds is dat proces gaande maar ik ben wel weer zover dat ik hem af en toe weer kan zien. Toen ik in de randstadrail zat voelde ik me ontspannen en rustig in mezelf doordat er toch een contact was geweest.
Wat mij het meest heeft geraakt is de herkenning. Mijn zoontje is nu negen jaar oud maar heeft een emotionele leeftijd van drie of vier jaar. Hij kwam ook met een dvd en een boek aan voor die leeftijd en vroeg of ik hem wilde voorlezen. Verder stoort het me enorm dat er maatschappelijk weer een label aan zijn achterstand wordt geplakt over PDD-NOS. Als ik daarover lees wat het inhoud herken ik zelf ook een heleboel maar ervaar ik letterlijk aan den lijve dat het doorleven van emoties alles gemakkelijker maakt waar ik als mens moeite mee heb gehad. Uiteindelijk is er bijna niemand bij wie het menselijk gezien altijd even goed gaat. Verder werken zijn ogen niet samen waardoor hij geen diepte kan zien, niet verder weg dingen kan onderscheiden en schijnt hij kleurenblind te zijn, in ieder geval in bepaalde mate. Hij heeft echter een scherp gehoor en krijgt (naar aanleiding van het spelletje) gemakkelijk inzicht door bezig te zijn. Mijn zoontje zei dat hij later kraanmachinist wilde worden. Ik had tegen hem gezegd dat kraanmachinisten altijd alleen maar op een stoel zitten en verder niet zoveel doen, dat als hij inzicht kan krijgen in dingen en hij geïnteresseerd is in techniek, hij zelf misschien later wel hele mooie dingen zou kunnen bouwen, dat hij veel meer kan dan kraanmachinist zijn.
Ik had aan mijn ex-schoonouders twee tegengestelde types. Mijn ex-schoonmoeder kon ik best veel vertellen. Zij is aardig open voor allerlei zaken en wat er allemaal gebeurd was raakte haar ook. Mijn ex-schoonvader is meer gesloten. Ondanks dat ik rustig en ontspannen naar huis was gegaan voelde ik me de volgende dag weer ziek, net als toen hij bij mij thuis was geweest. Ik had hoofdpijn, moest overgeven en lag die dag in bed. Ik heb nu alleen wel het idee dat ik meer ga zien wat er dan gebeurt. Mijn ex-schoonvder zei op een gegeven moment: “een mooi begin op op verder te bouwen”. Dat was volgens mij het moment waarop hij mij ergens in triggerde. Ik kreeg het idee dat er dingen in hem om gaan over mijn zoontje waar hij niet openlijk over praat. mensen die dat niet doen of kunnen gaan toch signalen sturen om daar iets in gedaan te krijgen. Het wordt zo dan meer een manipulatief gedrag, zelfs zonder dat ze dat door hebben. Ze hebben dan iets in hun hoofd maar zetten dat niet in de buitenwereld. Dat van mijn ex-schoonvader triggert mij waarschijnlijk in dingen die ik zelf ook nog niet in de buitenwereld zet, of kan zetten. In die zin leer ik iets van hem. Het enige wat ik dan minder prettig vind is dat ik er zo ziek van kan worden. Dat duurt dan een paar dagen. En toch merk ik dat het verandert. Voorheen lag ik al die dagen in bed. Nu lag ik één dag in bed en kon ik daarna wel weer wat doen. Het gaat dan alleen moeizaam. Na de dag dat ik in bed lag voelde ik dat ik nergens in mijn lichaam lekker door kon ademen, niet in mijn onderbuik, niet bij mijn maag en niet in mijn borst. Ik heb het idee dat de innerlijke strijd niet meer zo speelt maar dat de impact nog wel net zo sterk is.
In het weekend was mijn vriendin bij mij en had ik het regelmatig over mijn zoontje. Ze snapt het dan wel maar op een gegeven moment is het ook genoeg. Ik kan het dan alleen niet loslaten. Pas toen ze bijna naar huis ging drong het tot me door dat ik het niet over mijn zoontje moest hebben maar over wat het met mij deed. Als ik het daar over heb kom ik weer bij mezelf en wat er gebeurt. Dan ben ik weer meer aanwezig, ook voor mijn vriendin. Toen het tot me door drong dat ik moest kijken naar wat het mij mij doet, wat mijn zoontje betreft, kwam ik tot het besef dat het gewoon herkenning is wat ik bij mijn zoontje heb gezien. Toen kwam er weer ruimte voor mijn eigen emoties (en angsten). Dan komt er weer wat meer beweging in.
