Nieuwetijds weblog

De laatste tijd maak ik dingen mee die mij weer eens bevestigen dat het menselijke aspect voor mij belangrijk is. Dit in tegenstelling tot het hele maatschappelijke plaatje van naar buiten gericht zijn.

Ik zat met mijn vriendin in één van mijn favoriete ‘tenten’ in het centrum van Den Haag. Er was een kort optreden van een vrouw die aan tapdansen doet en een man die op een bas speelt. Voordat ze begonnen te spelen dacht ik: “Nee hè, tapdansen in een horecatent” Maar toen ze begonnen te spelen veranderde alles. Toen ik de vrouw bezig zag in combinatie met de bas zag ik haar niet dansen maar ik hoorde haar muziek maken met haar lichaam en met name haar voeten. Ik merkte op dat ze twee verschillende kleine podia had die een verschillend geluid produceerden. Ik zag ook hoe gepassioneerd de man op de bas aan het spelen was. Hij was enorm gefocused op het samenspel en keek continue naar wat de vrouw aan het doen was. Het was een prachtig samenspel die mij in mijn gevoel raakte. Ik kon daardoor genieten van wat ik hoorde en zag. Het optreden was een korte introductie voor de Pasar Malan. Na het optreden zat de man aan de bar maar ik herkende hem niet. Ik zag aan zijn kleren dat hij het moest zijn maar ik herkende zijn gezicht niet. Ik vroeg aan mijn vriendin of hij het was. Ze zei dat hij het inderdaad was. Toen werd me duidelijk dat zijn gezicht veranderd was waardoor ik hem niet herkende. Op het podium was hij enorm gepassioneerd bezig en dat uit zich in het gezicht. Toen hij aan de bar zat was die passie weg en kon hij gewoon een gast zijn die aan de bar zat. Toen hij aan het spelen was was hij vanuit zichzelf bezig, toen hij aan de bar zat was hij meer naar buiten gericht. Ik zag hierdoor hoe mensen verschillend kunnen zijn als ze met hun passie bezig zijn en dat het gezicht daardoor totaal anders kan zijn.

Een ander moment. Ik zette de televisie aan om te kijken hoe het weer zou zijn. Ik zag een gesprek met Willeke Alberti. Mijn eerste gedachte: “Daar heb je haar ook weer”. Maar toen ik even ging zitten luisteren en kijken hoorde ik heel andere dingen. Ik hoorde niet de zangeres maar de mens Willeke praten. Ik hoorde toen iets heel anders als wat ik hoorde als ze zong. Zo ook over Willy Alberti, haar vader. Ik zag en hoorde dingen die ik van hem nooit gezien of gehoord had. Ik zag een stukje over hem waarin hij opera zong in het Italiaans en ik hoorde zeggen dat hij ooit met de kerst in Amerika had kunnen optreden in Amerika. Maar dat liet hij schieten omdat hij liever bij zijn gezin was. De muziek die ik van ham heb gehoord (in het Nederlands) spreekt mij nog steeds niet aan maar ook dat gaat over de ‘zanger’ Willy Alberti. De dingen die ik hoorde over de ‘mens’ Willy raakten mijn gevoel. Zo hoorde ik ook de ‘mens’ Willeke’ praten. Haar muziek is niet mijn stijl maar hoe ze over haar leven en haar vader sprak kwam wel echt binnen.

Uit deze twee voorbeelden wordt voor mij persoonlijk weer eens bevestigd dat voor mij het hele menselijke aspect belangrijk is, niet de ‘functionele’ in het maatschappelijke systeem van machtsverhoudingen. Functies zijn alleen maar woorden maar de mens is tastbaar. Uit bovenstaande twee voorbeelden wordt mij duidelijk hoe ik altijd heb geoordeeld over mensen terwijl ik helemaal niets van ze wist. Dat ik die gedachten dan weer tegen kwam zegt niets meer dan dat het herinneringen van vroeger zijn terwijl ik nu geraakt wordt door wat ik nu hoor en zie. Vroeger was ik ook nog niet zo zoals ik nu ben. Ik ben ook de mens in mezelf aan het ontdekken….en meer. Ik herken echter wel dat het in de maatschappij zo werkt dat mensen een oordeel over anderen hebben zonder dat ze iets van die ‘anderen’ hebben gezien. Wat ik dan zelf van vroeger ken is dat het ook eerst binnen moet komen om iemand te leren kennen. Oordelen komen daarmee uit ons hoofd, het zijn alleen maar herinneringen die nooit binnen zijn gelaten. Daardoor worden we ook niet geraakt door de ander. Meestal gaat dat over angst om in ons gevoel geraakt te worden. Dat wekt emoties op en daar vechten we tegen. Maatschappelijk gezien wordt dat als kinderachtig beschouwd en moeten we ons aanpassen aan de buitenwereld, de maatschappij met al zijn beperkingen. Maar juist de emoties zijn menselijk gezien belangrijk, zo niet van levensbelang. Emoties zijn niet kinderachtig, de maatschappelijke kijk erop is kinderachtig. Door emoties te onderdrukken blijven we van binnen een klein kind. Volwassen worden gaat over emotionele ontwikkeling. We leren niet om die emoties aan te  gaan dus moeten we dat later zelf ontdekken. Persoonlijk merk ik dan in bovenstaande twee voorbeelden hoe dat werkt. Oordelen over anderen is oordelen over ons Zelf. Zo binnen, zo buiten. Maar ik maak aan den lijve mee dat het kan veranderen. Nu kwam ik eerst het oordeel van vroeger (herinnering) tegen maar vervolgens werd ik geraakt door wat ik zag en hoorde van de mens in plaats van de ‘functie’. Dat maakt dan korte metten met het oordeel van vroeger, d herinnering. Dat zegt niets meer dan dat ik vroeger niet in staat was me te laten raken door de buitenwereld zodat ik een menselijke ontwikkeling mee kon maken. Aan de andere kant wordt het nu des te waardevoller doordat ik eerst de ‘andere’ kant heb meegemaakt. Willen we de waarde van het mooie echt leren kennen dan moeten we ook het moeilijke ervaren hebben.

Ook over ons Zelf hebben we vaak oordelen. Dat gebeurt in ons hoofd. De buitenwereld ziet dat niet. Ik maakte een testfilmpje met mijn webcam om te kijken hoe dat eruit zag. Voorheen heb ik dat ook al eens gedaan, een tijd geleden, met een eerdere webcam. Toen ik dat had gedaan en ik mezelf op dat filmpje zag had ik daar zelfoordelen over. Toen ik zelf naar dit testfilmpje keek zag ik iets heel anders dan voorheen. Ik maak intussen ook al een tijd mee wat er in mijn lichaam allemaal gebeurt. Dat zag ik niet toen ik het filmpje zag. Ik zag toen heel duidelijk dat van buitenaf niet gezien kan worden wat er van binnen allemaal gebeurt. Dat is dan de reden dat ik persoonlijk niets heb met ‘functies’ als psychologen, psychiaters etc. Dat zijn voor mij niets meer dan functies in een maatschappelijlk systeem waarin dit soort ‘functies’ de macht krijgen toegewezen om te OORDELEN over anderen. Dat zonder dat ze zelf niet weten wie ze zijn. Ik ervaar dat persoonlijk als een beperking op de geloofwaardigheid van de mens zelf.