Beeldje
Een aantal maanden lang was ik één middag per week met een stuk speksteen bezig. Ik had geen enkel idee wat ik eruit zou halen dus ging ik gewoon aan de slag om te zien wat eruit zou komen. Dat betekende veilen, veilen en nog eens veilen. Totdat er een beeldje uit was gekomen. Daarna schuren totdat het het helemaal glad was en vervolgens insmeren met was en uitpoetsen. Ik kreeg er mooie reacties op zoals dat het zo ontzettend glad was geworden zoals nog niet eerder gezien was waar ik hem maakte. Later, toen ik het thuis had staan en ik in de keuken bezig was ging er in een flits door me heen wat het betekende. Dat ging zo snel dat ik het bijna niet volgen kon. Het ging over mezelf (mijn Zelf) en de verbinding met iets hogers, mijn hoger Zelf waarschijnlijk. Dat leverde een reactie van mijn thymus op. Daar had ik altijd een behoorlijke spanning op zitten. Die spanning was ineens een heel stuk minder. Het gebeurde in een korte, intense, emotie en toen was het grootste deel van die spanning weg. Het maken van dat beeldje was voor mij ook een proces. Zo ga ik de dingen toch steeds meer ervaren, als een ontwikkelingsproces.
