Broer
Ik heb een broer waar ik al jaren geen contact meer mee heb. Eigenlijk heb ik nooit een gevoel van broederschap met hem ervaren. Zoals ik het me altijd voor stelde is het nooit geweest. Zoals ik het voel in mijn lichaam zouden broers elkaar supporten, allerlei zaken met elkaar bespreken, elkaar geheimen, onzekerheden en angsten toe kunnen vertrouwen. Dat heb ik met mijn broer nooit gehad. Hij ging met zijn vrienden op stap. Achteraf gezien deden we allebei hetzelfde: het van de ander af laten hangen en geen van beiden vanuit zichzelf. Als ik het nu bekijk, vanuit de ervaringen van de afgelopen jaren, dan was ik er niet toe in staat omdat het allemaal over gevoelens en emoties gaat, zoals in elk contact en elke relatie. Die zaken bepalen hoe relaties en contact verlopen. Ik kon totaal niet met mijn gevoelens en emoties omgaan. Of beter gezegd: ik kon ze niet toe laten. Alhoewel ik toch altijd wel raakbaar ben geweest nam ik er altijd afstand van. Achteraf gezien niets meer dan de angst voor mijn eigen menselijke, en daarmee ook wezenlijke, zaken. Daar was mijn broer maar één spiegel van.
Mijn broer zat in de jaren negentig bij de marine. In de tijd van Joegoslavië vaarde hij daar ook mee om te patrouilleren. In een verlof, die ze op een eiland van Griekenland hadden huurde mijn broer een motor waarmee hij een ongeluk had, een frontale aanrijding met een auto. Dat heeft hem bijna zijn leven gekost. Als de marine hem niet naar Nederland had gebracht was hij er waarschijnlijk niet meer geweest. De marine zorgde ervoor dat mijn ouders en ik naar het ziekenhuis in Athene konden. Wat ik daar zag was geen prettig gezicht. Hij lag flink in ‘de kreukels’. Hij werd overgebracht naar het militaire ziekenhuis in Utrecht. Daar was het beter. Alleen kreeg hij voor verschillende dingen medicijnen waar hij gek van werd. Ik hoorde dat hij de beesten uit de muur zag kruipen. Ik heb het niet gezien maar ik hoorde van mijn vader dat ze met zijn vieren met hem aan het vechten waren geweest om hem onder controle te houden. Mijn vader had door dat het door de medicijnen kwam en greep in. Hij wilde dat mijn broer alleen nog medicijnen kreeg tegen de pijn. Dat gebeurde en daardoor werd mijn broer rustiger. Hij mocht op een gegeven moment thuis verder met een kuur tegen een ziekenhuisbacterie die hij in Griekenland had opgelopen. Hij kreeg een draagbaar apparaat die hij zelf kon bedienen. Daardoor hoefde hij niet al die tijd in het ziekenhuis te blijven. Mijn ouders waren er steeds bij betrokken. Het duurde een hele tijd voordat het apparaat eraf kon.
Mijn broer is getrouwd en kreeg met zijn vrouw een kind. Er kwam een moment dat mijn broer het contact met mijn ouders verbrak. Hoe en waarom is mij wel duidelijk maar dat is weer een heel ander verhaal. Ik vond het ongelooflijk dat hij het contact verbrak terwijl mijn ouders zoveel voor hem over hadden en zoveel doorstaan hadden met hem. Ik was van binnen ‘pissed’. Hoe kon hij dat doen? Toen mijn vader had gevraagd waarom kon hij daar geen antwoord op geven. Sindsdien komt mijn broer niet meer bij mijn ouders. Zelf heb ik hem ook al jaren niet meer gezien. Maar mijn vader gaat vanuit zichzelf nog wel eens naar hem toe. Hij komt alleen niet verder dan de voordeur. Hij wordt niet binnen gelaten en meestal is hij ook snel weer weg……tot voor kort. Een paar weken geleden was ik bij mijn ouders toen mijn vader ineens over mijn broer begon. Hij was er weer aan de deur geweest en dit keer hadden ze 1,5 uur gewandeld en gepraat. Wat mijn vader toen vertelde veranderde het hele beeld dat ik over mijn broer al die jaren mee gedragen heb. Mijn vader vertelde dat mijn broer ‘ziek’ was. Ziek in die zin dat mijn broer door een hersenkneuzing indertijd meer beschadiging op heeft gelopen dan mij bekend was. Hij schijnt erg gauw moe te zijn, hij werkt met een puntensysteem. Wanneer hij een bepaald aantal punten heeft moet hij rusten. En hij zit, zo te horen, behoorlijk snel aan dat aantal punten. Elke bezigheid heeft een aantal punten. Als ik mijn vader zo heb horen vertellen zit mijn broer na een paar van die handelingen aan het aantal punten. Dat betekent dus dat hij niet veel kan doen of hebben.
Toen ik dit hele verhaal hoorde voelde ik in mijn lichaam een voor mij inmiddels herkenbaar stuk reageren en dat was een plaats waar ik de laatste tijd boosheid heb gevoeld. Maar in plaats van boosheid ervaarde ik nu emotie. Al die jaren heb ik blijkbaar die boosheid mee gedragen zonder het door te hebben. Uiteindelijk blijft het wel mijn eigen gevoel en emoties en wordt ik door de buitenwereld daar in geraakt. Ook door mijn familie. Het was blijkbaar onwetendheid over wat er met mijn broer aan de hand was. Dat was ook nog niet bekend tot ik het van mijn vader hoorde. Als ik kijk naar het proces dat ik mee maak zou ik zeggen: mooi op tijd. Het past mooi in het hele plaatje, alles op zijn tijd Het is dan echter wel een flinke reactie als blijkt dat het hele plaatje niet blijkt te kloppen als duidelijk wordt dat er een heel andere oorzaak achter zit dan altijd gedacht is. Althans…gedeeltelijk. Maar het voelt wel als begrip en daar komt de emotie bij kijken in plaats van boosheid. Voor mij persoonlijk is dat weer een stukje innerlijke ontwikkeling.
