Mens en hond
Ik zou bijna vergeten een stukje te schrijven over wat ik een tijdje geleden mee maakte. Ik zat in een café in het centrum van Den Haag koffie te drinken toen ik in gesprek kwam met een man die ik daar al eerder gezien had. Hij heeft een hond en het was een mooi gezicht hoe hij met het dier om ging. Hij vertelde me dat hij zijn hond geleerd had aan te geven wat hij wil. Zo communiseren ze met elkaar. Het was een heel leuk gesprek met die man. Hij vertelde dat zijn hond zo gaat zitten dat de hond in zijn blikveld zit en dat hij tegelijkertijd kan kijken naar wat hij wil. Zo kijkt zijn hond wisselend naar hem en naar wat hij wil. Op een gegeven moment zat de hond in het gangpad. Hij keek wisselend naar hem en naar de uitgang. Dat was blijkbaar een teken dat zijn hond naar buiten wilde en dat hij mee zou gaan. Even later ging de hond alleen naar buiten. De man ging achter hem aan om hem terug te halen. Hij raakte buiten de deur met iemand in gesprek. Voor mij werd het weer tijd om op te stappen. Ik liep naar de uitgang en sprak hem nog even aan. Toen keerde ik me naar zijn hond, stak mijn hand uit en vroeg: “krijg ik een poot van je?” Vervolgens trok de hond zijn poot op zodat ik die vast kon pakken. Ik zei:”het was me een genoegen”. Een mooi tafereel. Vervolgens ging ik verder.
Waarom dit verhaaltje? Het liet me een contrast zien over mens en hond. Het was zo mooi om te zien dat deze man zo menselijk met zijn hond omgaat. Dat in tegestelling tot het feit dat er ook mensen zijn die andere mensen als honden menen te mogen behandelen.
