Nieuwetijds weblog

Volgens sommigen is het instorten van de banken het begin van het nieuwe tijdperk waarin we geld en tijd gaan overstijgen. Wat heeft dat hele financiële systeem nou eigenlijk veroorzaakt? Naar mijn mening zou geld een middel moeten zijn om tot dienstbaarheid te komen. Helaas is dat niet het geval. Het hele financiële systeem heeft zich geuit in macht, hebzucht, ongelijkwaardigheid door inkomsten te koppelen aan wat we gestudeerd hebben enz. Hoe meer gestudeerd hoe hoger de inkomsten. Dat terwijl elke functie in een bedrijf belangrijk is om het bedrijf te kunnen laten draaien. Bedrijven zijn er ook alleen maar op uit steeds meer winst te maken door het opdringen van diensten. Dit in tegenstelling van het aanbieden van een dienst waardoor er inkomsten binnen komen. Het is dus precies verkeerd omgedraaid. De werknemers moeten steeds harder werken wat ten koste gaat van hun welzijn. En wij maar denken dat de slavernij voorbij is.

Wat gebeurt er nu? Door het instorten van de banken komt de geldstroom meer stil te staan. Dat heeft een effect op allerlei zaken. Bedrijven gaan inkrimpen in personeel en voorraad, er worden minder nieuwe producten verkocht waardoor er een overschot aan producten blijft staan. De autoindustrie is daar een voorbeeld van. Duizenden auto’s blijven staan omdat er geen afzet voor is. De tweedehands handel bloeit daardoor op omdat mensen geen risico’s willen nemen met het lenen van geld. En zo komt er een heleboel stil te staan. En maar goed ook. Om de autoindustrie als voorbeld te nemen: er worden eindeloos auto’s geproduceerd. Eén merk auto produceert al miljoenen auto’s per jaar. Hoeveel merken zijn er? Daarnaast zijn er dan nog allerlei huishoudelijk witgoed, computers en bijbehoren, meubelindustrie, en allerlei andere industrieën die maar eindeloos door blijven produceren, veel meer dan we nodig hebben. Daardoor maken we van de aarde één grote vuilnisbelt. Al die producten worden ons ‘door de strot’ geduwd door de eindeloze reclameblokken. Zelfs al we ergens koffie gaan drinken en we moeten even naar de wc wordt ons daar nog een product aangeboden middels een poster op de wc-deur. En wat hebben we nou werkelijk nodig om ons goed te voelen? Niets. Materie geeft geen goed gevoel. Het woord zegt het al, het is een gevoel en dat zit alleen maar IN ons ZELF. Materie voegt daar niets aan toe. Even kunnen we er blij mee zijn maar al gauw is het nieuws eraf en hebben we weer iets nieuws nodig. Dat is de grote illusie dat materie gelukkig maakt.

Wanneer de produktie van allerlei produkten stil komt te staan wordt er ook gestopt met van de aarde een grote vuilnisbelt te maken. Het instorten van de banken is in die zin dus een positief iets. Ook het steeds duurder maken van woningen, het verhogen van huurprijzen, brandstoffen, electriciteit, en vele andere zaken zou uiteindelijk voor problemen gaan zorgen. Als mensen steeds meer van hun inkomen moeten afstaan aan belasting, politiek en gemeentebeleid, stijgende prijzen op allerlei fronten, blijft er steeds minder over dat besteed kan worden. Het instorten van banken en daarmee misschien uiteindelijk ook het hele financiële systeem maakt het dat we kunnen beginnen iets gelijkwaardigs op te bouwen. Geen financieel systeem, geen verdeeldheid, geen criminaliteit, geen afgunst, enz. Iedereen is al gelijkwaardig, het moet alleen nog doordringen. Het leven moet niet over werken gaan, werken zou over het leven moeten gaan. Nu probeert het beleid mensen tot werken te dwingen omwille van een groeiende economie en de maatschappij. Een economie kan nooit eindeloos door blijven groeien. Mensen zijn geen machines en zelfs machines zijn begrensd in de productie. Niet voor niets zijn de kosten voor de gezondheidszorg zo ontzettend omhoog gegaan. Dat is een teken dat de mens steeds meer op brandt, dat er door overbelasting steeds meer zorg nodig is. Al die ’slavernij’ gaat ten koste van het menselijke welzijn. Ook het welzijn wordt verkeerd uitgelegd. Dat zit hem van binnen, niet in materieel bezit.

Met het instorten van de banken komen er dus ook nieuwe mogelijkheden om het anders te gaan doen. Ook zonder een financieel systeem is er van alles mogelijk. Als we kijken naar wat er nodig is dan gaat het over bewustzijn. Zonder een financieel systeem hebben de oliemaatschappijen geen macht meer. Er is dan ineens ruimte voor millieuvriendelijke energieën die onze lucht schoon houden. Vanuit bewustzijn kunnen we evengoed een auto rijden. Het zou alleen zo moeten zijn dat we voorzien worden van een product op het moment dat er vraag naar is. Eerst vraag en dan de productie, precies het tegenovergestelde van wat er nu gebeurt: eindeloze productie die middels eindeloze reclamesblokken onze huiskamer in gebraakt worden, eindeloze pakketten reclamefolders, reclameborden, enz enz enz. Zonder bewustzijn gaan we er in mee en doen we mee om van de planeet een vuilnisbelt te maken.

Nu is volgens sommigen de nieuwe tijd aan het aanbreken waarin het anders kan. Dat zal niet gemakkelijk gaan als wij mensen ons blijven hechten aan onze matriële zaken. Als we het los kunnen laten zal het veel gemakkelijker gaan. Door al die moderne apparaten laten we ons afleiden van wat er van binnenuit mogelijk is. In de nieuwe tijd zou aan het daglicht gaan komen wat er vanuit ons Zelf mogelijk is.

Ik zou bijna vergeten een stukje te schrijven over wat ik een tijdje geleden mee maakte. Ik zat in een café in het centrum van Den Haag koffie te drinken toen ik in gesprek kwam met een man die ik daar al eerder gezien had. Hij heeft een hond en het was een mooi gezicht hoe hij met het dier om ging. Hij vertelde me dat hij zijn hond geleerd had aan te geven wat hij wil. Zo communiseren ze met elkaar. Het was een heel leuk gesprek met die man. Hij vertelde dat zijn hond zo gaat zitten dat de hond in zijn blikveld zit en dat hij tegelijkertijd kan kijken naar wat hij wil. Zo kijkt zijn hond wisselend naar hem en naar wat hij wil. Op een gegeven moment zat de hond in het gangpad. Hij keek wisselend naar hem en naar de uitgang. Dat was blijkbaar een teken dat zijn hond naar buiten wilde en dat hij mee zou gaan. Even later ging de hond alleen naar buiten. De man ging achter hem aan om hem terug te halen. Hij raakte buiten de deur met iemand in gesprek. Voor mij werd het weer tijd om op te stappen. Ik liep naar de uitgang en sprak hem nog even aan. Toen keerde ik me naar zijn hond, stak mijn hand uit en vroeg: “krijg ik een poot van je?” Vervolgens trok de hond zijn poot op zodat ik die vast kon pakken. Ik zei:”het was me een genoegen”. Een mooi tafereel. Vervolgens ging ik verder.

Waarom dit verhaaltje? Het liet me een contrast zien over mens en hond. Het was zo mooi om te zien dat deze man zo menselijk met zijn hond omgaat. Dat in tegestelling tot het feit dat er ook mensen zijn die andere mensen als honden menen te mogen behandelen.

Vandaag was het mooi weer en ik ging met mijn vriendin naar Scheveningen. Daar zaten we lekker wat te drinken en te praten. Op een gegeven moment stapten we op de fiets en gingen naar huis. Onderweg kwamen we een man tegen met een klein hondje. Dat hondje had wat aan één voorpootje en liep daardoor wat moeilijk. Ik zei: “oooch” terwijl we voorbij fietsten. Ik hoorde de man wat zeggen op een vrij agressieve toon. Ik draaide me om en vroeg wat er was. Hij zei weer iets maar ik kon hem niet verstaan. Ik keerde me om en fietste naar hem toe om uit te zoeken wat hij zei. Hij was vrij agressief en vroeg op die toon wat ik had gezegd. Ik zei dat ik met zijn hondje te doen had toen ik hem op drie poten zag lopen. Direct draaide de man om als een blad aan de boom. Hij dacht dat ik ’sjongejonge’ had gezegd. Daar was hij agressief door geworden. Maar toen hij hoorde wat ik had gezegd was al die agressie ineens verdwenen. Ik kreeg een hand en een vriendschappelijke klap op mijn schouder. Er was niets meer aan de hand.

Dit geeft mooi weer hoe het werkt. Mensen worden niet agressief van wat er gezegd wordt maar door wat ze denken. Hun eigen gedachten wekken de agressie op. Ze worden ergens door geraakt, er komt een gedachte bij of een herinnering en de agressie (emotie) ontstaat. Die agressie projecteren ze op andere mensen. Ik was zelf wel rustig. Daardoor voedde ik zijn agressie niet. Was ik ook agressief geworden dan zou er de grootste ruzie kunnen ontstaan met alle gevolgen van dien. Dan had ik niet tegen zijn agressie op gekund en zou ik flink in de problemen zijn gekomen. Nu voedde ik zijn agressie niet en werd hij ook weer rustig. In zo’n geval blijven mensen dan niet bij zichzelf en hun gevoel, ze projecteren de agressie op anderen met mogelijk gewelddadige handelingen. Nu werd duidelijk dat ik niet had gezegd wat hij dacht. Dat , samen met dat ik niet agressief werd, maakte het dat het weer rustig werd.

Gisteren zat ik met mijn vriendin L in een café in de haven van Scheveningen. Naast ons zat en gezin met twee kinderen, twee meisjes. Het jongste meisje lachte een keer naar mijn vriendin. Mijn vriendin lachte terug. Terwijl we zaten te praten zag ik dat meisje op een gegeven moment aan komen lopen van achter mijn vriendin. Ze liep tot aan ons tafeltje draaide zich naar mijn vriendin en gaf een hele mooie glimlach. Ik keek naar mijn vriendin en zag haar gezicht veranderen. Het ontspande en de ogen gingen meer open. Toen ik vertelde wat ik zag gebeuren vertelde mijn vriendin dat ze zich helemaal voelde ontspannen. Er waren spanningen die te maken hadden met situaties. Die verdwenen als sneeuw voor de zon door de glimlach van het jonge meisje. L vertelde mij dat ze het ervaarde als dat dat meisje haar raakte in wie ze werkelijk was en dat de spanning daardoor verdween. Voor mij was het een mooi gezicht wat er gebeurde. Het meisje kwam echt even naar mijn vriendin lachen alsof ze dat heel bewust kwam doen. En dat is wat een kind kan doen. Het kan ons raken in wie we werkelijk zijn.

Dit is zo’n onderwerp dat aantoont hoe onze maatschappij in elkaar steekt als het over ’schuld’ gaat. In onze maatschappij moet altijd iemand de schuld krijgen om een zaak af te kunnen handelen. In deze zaak moet Jomanda de schuld krijgen voor de dood van actrice Sylvia Millecam. In het kort: de levende moet de schuld krijgen over degene die is overleden. Dat is precies hoe onze maatschappij werkt. Er is een slachtoffer en daar moet iemand van beschuldigd worden. Dat is het maatschappelijke plaatje: slachtoffer en schuldige. Zelfs als er in veel artikelen staat dat Sylvia Millecam zelf niets te maken wilde hebben met de reguliere geneeskunde moet de alternatieve geneeswijze de schuld krijgen. Sylvia koos zelf hoe ze met de kanker om wilde gaan. Sylvia is daar zelf verantwoordelijk voor, niet Jomanda. Dat is ook precies wat het beleid in onze maatschappij de mensen afneemt: verantwoordelijkheid voor hun eigen keuzes. Dat is de reden waarom er in ’schuld’ wordt gedacht. Jomanda is niet de schuldige, evenals Sylvia Millecam. Er is alleen sprake van omstandigheden en verantwoordelijkheid. Het beleid in onze maatschappij is er één die zich overal mee bemoeit en alles onder controle wil houden, ook de mensen en hun eigen keuzes en verantwoordelijkheden. Sylvia is verantwoordelijk voor de keuze die ze heeft gemaakt om naar Jomanda te gaan. Maar omdat Sylvia nou eenmaal een bekende actrice was krijgt ze alle positieve aandacht. En omdat Jomanda sceptisch en niet serieus genomen wordt krijgt zij alle negatieve aandacht en daarmee ook de ’schuld’ voor iets waar Sylvia zelf verantwoordelijk voor was: haar leven. Jomanda heeft niet gezegd dat Sylvia naar haar toe moest komen, dat heeft Sylvia zelf besloten.

Ook de media verspreiden veel negativiteit die de mensen beïnvloed. Mensen staan aan de kant van wat zij goed vinden en verafschuwen dat wat ze slecht vinden. In feite bestaat er ook geen ‘goed’ en ’slecht’. Er bestaan alleen ervaringen en in principe zijn die altijd goed. Waarom? Omdat we van elke ervaring weer wat leren. Als een ervaring prettig is geeft dat een goed gevoel. Maar ook als een ervaring minder prettig is geeft het een gevoel. Misschien moeten we dan alleen de situatie op een andere manier benaderen of de volgende keer een andere keuze maken en het op een andere manier doen. Mensen lezen ook de tekst niet echt anders zouden ze hun eigen conclusie trekken. In plaats daarvan laten ze zich beïnvloeden door de emotie rondom het onderwerp. Daar spelen de media op in.

In dit geval gaat het over de dood van Sylvia Millecam waar de media inspelen op de emoties van de bevolking. Ze was een graag geziene actrice en haar dood brengt veel beroering. Dat raakt veel mensen in hun emotionele beleving. Wat er vervolgens gebeurt is dat al die emotie op Jomanda geprojecteerd word omdat Syvia naar haar toe is gegaan. En zo wordt Jomanda als schuldige aangewezen. Dan is er ook nog een stichting Skepsis die wil dat Jomanda alsnog vervolgd wordt. Zo’n stichting bestaat uit mensen die hun eigen ongeloof uitleven in situaties zoals deze. Skeptici zijn mensen die alleen binnen een beperkte belevingswereld kijken naar situaties. Zij hebben waarschijnlijk niet het bewustzijn dat er buiten hun eigen beperkte denkwereld nog hele andere belevingswerelden zijn. Omdat ze daar niet mee overeg kunnen gaan ze er de strijd mee aan. Zij bemoeien zich met zaken die ze niet eens begrijpen. In een zaak zoals die van Jomanda / Sylvia Millecam is dat ook het geval. En op die manier bemoeien mensen zich met allerlei zaken die henzelf niet aangaan. Het enige wat dit soort zaken oproept is emotie. Dat wordt tegelijkertijd op een zogenaamde schuldige geprojecteerd. Dat is de maatschappij waarin we leven, een maatschappij waar mensen alleen maar wijzen naar anderen in plaats van een stukje eigen verantwoordelijkheid op zich te nemen. In deze zaak zouden mensen dan moeten kijken waarin ze persoonlijk geraakt worden in plaats van de emoties op Jomanda te projecteren. Het doet er niet toe hoe we over Jomanda alsook over Sylvia denken, het gaat erom waar we in geraakt worden. Al dat denken werkt op die manier vernietigend. Als er dan over schuld gepraat wordt dan zou het de schuld van de hele vingerwijzende bevolking en beleid zijn als Jomanda straks eventueel voor de rechtbank staat of de gevangenis in gaat. Dat terwijl Sylvia zelf verantwoordelijk is voor de keuze om naar Jomanda te gaan.

Een stichting als Skepsis lijkt zelfs wraakzuchtig te zijn. 7 jaar na het overleiden van Sylvia Millecam wil de stichting dat Jomanda alsnog berecht wordt. Na zo’n lange tijd kan de stichting het nog steeds niet los laten. De wraak van Skepsis, alleen maar vanwege het feit dat hun belevingswerld niet overeenkomt met die van anderen. Moet Jomanda boeten voor het feit dat de mensen van deze stichting (evenals ons beleid en de vingerwijzende mensen) de keuzes van Sylvia Millecam niet kan of wil accepteren of begrijpen? Dat is precies hoe het plaatje eruit ziet. Onbegrip leidt dus naar het aanwijzen van zogenaamde schuldigen. Als persoon één (in dit geval de stichting, ons beleid en de vingerwijzend mensen) de keuzes van persoon twee (Sylvia Millecam) niet begrijpt, krijgt persoon drie (Jomanda) de schuld omdat persoon twee (Sylvia) een graag geziene actrice was. En zo steekt ons hele beleid in elkaar.

Waarom willen wij mensen altijd iemand de schuld van iets geven? Als er in een relatie iets niet loopt geven we de ander vaak de schuld. Als er op de werkvloer iets mis gaat moet ook iemand de schuld krijgen. Dat gebeurt alleen maar om de onvrede af te reageren die er over een situatie is. Iemand de schuld geven geeft aan dat mensen niet zelf de verantwoordelijkheid neemt van zijn of haar aandel in de situatie. In feite bestaat er geen schuld, er zijn slechts omstandigheden die vragen om op lossingen. Iemand de schuld geven lost niets op. Als er op de werkvloer iets mis gaat en iemand in de produktie krijgt de schuld dan moet de leidinggevende ook de schuld krijgen want die gaf niet de leiding die nodig was. Dan moet ook degene die de leidinggevende heeft aangenomen de schuld krijgen want die heeft iemand aangenomen die niet goed leiding geeft. Dan moet uiteindelijk ook de leiding van het bedrijf de schuld krijgen want daar laten ze mensen toe die geen goed personeel aanneemt. En zo gaat dat met alles, als er sprake is van schuld dan zouden we elke betrokkene ook de schuld moeten geven. Als kinderen hun ouders de schuld geven van dingen die de kinderen niet goed hebben geleerd dan zouden de ouders hun ouders de schuld moeten geven en die zouden hun ouders weer de schuld moeten geven. Dat werkt dus niet. Het enige wat werkt is verantwoordelijkheid nemen voor de situatie en de omstandigheden. Waar mensen werken worden fouten gemaakt en die zijn er nog steeds om iets van te leren.

Als er ergens iets fout gaat dan werkt het beter om te kijken naar hoe het op een andere manier wel werkt. Als het op een manier niet werkt dan is het zaak om naar een manier te zoeken die wel werkt. Dat bereik je het beste door te overleggen. Het gebeurt in bedrijven dat de leidinggevende op een heel strakke manier in zijn eentje komt met oplossingen waar de rest van het personeel behandeld wordt als slaven. Als je op een menselijke manier tot oplossingen wil komen dan is het zaak om samen naar en oplossing te zoeken waarbij er overleg gepleegd wordt zodat iedereen zijn steentje bij kan dragen. Het moet elke betrokkene een goed gevoel geven dat er een oplossing gevonden wordt. Als er op een werkplek iets mis gaat zou het een goede zaak zijn dat degene die een fout maakt zelf kijkt hoe hij of zij het op een betere manier kan doen. Het is uiteindelijk belangrijk dat diegene zelf een goed gevoel over zijn of haar werk krijgt maar ook over zichzelf. Als er ergens iets fout gaat zou een menselijke leider degene die de fout heeft gemaakt moeten vragen hoe hij of zij denkt dat het beter zou kunnen. Als daar geen oplossing voor gevonden wordt kan de leidinggevende daar ideeën voor aangeven. Het blijft een leidinggevende en geen dictator of alleenheerser. Leidinggeven is een menselijke aangelegenheid, geen zakelijke, politiek, wiskundige etc.

Ook in relaties is er geen schuld. Er is sprake van omstandigheden. Toch zijn wij mensen geneigd om anderen de schuld te geven van onze eigen omstandigheden, frustraties, pijnen, onmacht etc. Er kan pas iets veranderen als we verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen omstandigheden. Mensen groeien op in bepaalde omstandigheden en dat maakt het dat we van ons Zelf verwijderd raken in meerdere of mindere mate. We raken verwijderd van wie we echt zijn. Als we verantwoordelijkheid nemen voor die omstandigheden kunnen we er iets aan veranderen. Dat betekent dat we aan onszelf moeten gaan werken in plaats van naar anderen te wijzen. Wat veel mensen karma noemen zie ik als de familiepatronen waar we in opgroeien. We hebben de taak om die patronen, die al generaties lang worden doorgegeven te doorbreken. Op het moment dat iemand de verantwoordelijkheid neemt kunnen er generatielange patronen beëindigd worden. Op die manier kunnen we werkelijk ons Zelf worden. Als we op zo’n manier in een relatie staan kunnen we echt iets opbouwen dat een basis heeft. Als er in relaties dingen mis gaan gaan mensen vaak uit elkaar. War er gebeurt is dat we elkaar confronteren me ons gedrag, dat voortkomt uit de gezinspatronen. We worden daar mee geconfronteerd zodat we er iets mee kunnen doen. Door die zaken uit te werken kunnen we echt groeien naar een goed geaard persoon die op een gegeven moment alles aan kan. Door het aangaan van zaken die we tegen komen worden we sterker, helemaal als we er helemaal doorheen gaan, het helemaal leven want leven doen we niet, we moeten het leren. Wij zijn geen mensen die spiritueel willen worden, wij zijn spirituele wezens die mens willen worden. Dat kan als we schuld vervangen door verantwoordelijkheid.

We hebben in Nederland een politiek beleid. Dat speelt van landelijk tot plaatselijk. Maar wat houdt dat nou eigenlijk in. Ik heb daar de laatste tijd een beeld van opgebouwd dat eigenlijk alleen maar duidelijk is geworden door het te gaan zien. Dat beeld ziet eruit als een passief bureaucratisch beleid dat alleen maar in geld denkt. Elk probleem wordt in geld opgelost maar dan op een manier waardoor mensen er altijd op achteruit gaan. Een voorbeeld is het volgende. Op het internet las ik een bericht over de gemeente Amsterdam. Daar willen ze het probleem van jonge vandalen oplossen door de ouders op de kinderbijslag te korten. Dat is geen probleem oplossen, dat is meer problemen creëren. Dat levert nog meer onrust op bij de ouders dan dat er al is. Hierbij kun je een beeld zien van passieve ambtenaren die met hun luie kont achter een bureau naar de cijfertjes op hun computer kijken en dan op die manier zeggen: “laten we de ouders korten op de kinderbijslag”. Dat is passief bureaucratisch onrust stoken bij die ouders.

Om het probleem werkelijk op te lossen moet nagegaan worden wat er nou werkelijk gebeurt. Mijn beeld is het volgende. Die jonge vandalen lopen met een lading agressie die ze nergens kwijt kunnen. Agressie kan voortkomen uit ontevredenheid. Ontevredenheid komt voort uit een onvoldaan gevoel. Die jonge vandalen hebben dan iets nodig waardoor ze die agressie kunnen leren inzetten. Daardoor kunnen ze ervaren dat agressie ook doelgericht op een positieve manier kan worden ingezet zodat ze een goed gevoel over zichzelf krijgen. Dan is het probleem opgelost. Maar in plaats dat de politiek dit soort projecten voor deze groep jongeren opzet gooien ze het liever over de balk aan allerlei zinloze projecten. De betuwelijn is weggegooid geld (7 miljard), jaarlijks blijkt er 6 miljard het land uit te gaan door poolse werknemers. Waarom buitenlandse werknemers hierheen halen terwijl er al zoveel Nederlanders zonder werk zitten? En intussen blijven ze de mensen in eigen land maar onder druk zetten. Eigenlijk moet er nog een woord bij als het over het beleid gaat: onbewust passief bureaucratisch beleid.

Nu wordt er drukte gemaakt over de vergrijzing in Nederland. Daar zal van alles voor worden geregeld. Neem zorg als voorbeeld. Als er veel zorg nodig is zullen ze de mensen in die richting proberen te manipuleren. Maar wat gebeurt er daarna, als die hele generatie is overleden? Dan valt er een heleboel weg in de zorg. Er komen misschien grote hoeveelheden woningen beschikbaar. Intussen willen ze maar huizen bij blijven bouwen voor de huidige tekorten. Het is mogelijk dat er straks een overschot aan woningen is op deze manier. En dat is het probleem van ons beleid, er wordt alleen maar gekeken naar wat er nu aan problemen speelt en er wordt niet vooruit gekeken.

Ik verbaas me regelmatig dat mensen het allemaal nog steeds accepteren dat de politiek en het beleid er zo’n puinhoop van maken. Politiek is compleet achterhaald. het komt niet ten goede van de mens. Het gaat allemaal alleen maar over geld en daar kan de politiek helemaal niet mee omgaan. Werken doen we om iets op te bouwen. Als mensen aan zichzelf werken willen ze verbeteringen. Daar gaat ‘werken’ over. Beleid en bestuur (van plaatselijk tot landelijk) is niet werken. Het is geen werk omdat er alleen maar steeds meer afgebroken wordt. Werken betekent ook in beweging zijn, energie investeren om te bouwen maar dan wel op een manier dat de mens er beter van wordt. Dat is niet het geval. De mens gaat er de laatste tijd alleen maar op achteruit. Niet alleen financieel maar ook qua gezondheid, welzijn, menselijkheid, enz.

Wat er in bestuur gebeurt is geen werken, het is voornamelijk praten. Politiek en beleid is dus geen werk (passieve bureaucratie) maar ze krijgen er wel goed voor betaald. Werken is maar een woord en woorden zijn zeer relatief. Woorden gaan alleen maar over denken (met het hoofd) in ons beleid en praatjes vullen geen gaatjes. Werken is actief en dat is nodig om iets menselijks op te bouwen. In onze cultuur hebben we dan ook geen functies nodig maar mensen. De mens moet mens worden en van zichzelf en zijn innerlijke kwaliteiten bewust worden zodat we iets op kunnen bouwen. Werken we aan de hand van diploma’s dan zijn we beperkt tot dat wat we geleerd hebben te doen. Is daar geen werk meer dan hebben we een probleem. Dat is maatschappelijk werken. Worden we ons bewust van onszelf en worden we mens dan ligt de hele wereld open.

Op weg naar het centraal station in Den Haag werd ik aangehouden door een jonge vrouw die begon te praten over slachtofferhulp in Nederland. Het bleek dat jaarlijks 4 miljoen mensen het slachtoffer worden van allerlei gebeurtenissen. Later nam ik een kijkje op de website van slachtofferhulp en ook keek ik eens naar palliatieve zorg. Allemaal erg mooi om te lezen maar het blijft wel allemaal maatschappelijk en dat blijft toch ook beperkt. Wat ik in al die zorg mis is een stuk over bewustworden. Mensen zijn geen slachtoffer. Mensen maken dingen mee die meestal gaan over macht en onmacht. Daar komt het slachtoffergevoel ook vandaan. Het is mogelijk om daar uit te komen door bewust te worden van die macht/onmacht en hoe je daar uit kunt komen zodat je weer bij jezelf terecht komt. Slachtofferhulp zou dan nooit ophouden. Als mensen als slachtoffer behandeld worden dan is het verleidelijk om ook in de slachtofferrol te blijven. Natuurlijk maken mensen soms erg intense dingen mee. Het zou alleen ‘ervaring’ genoemd moeten worden. Als mensen intense dingen meemaken dan kunnen ze daar juist ook sterker van worden maar dan is het wel belangrijk om uit de slachtofferrol te stappen. En misschien klinkt het raar maar het is ook mogelijk om er letterlijk uit te stappen. Daarvoor is het belangrijk dat er bewustzijn over het eigen lichaam is. Als voelbaar wordt waar het slachtoffergebeuren plaats vindt in het lichaam is het mogelijk om er zo uit te stappen. Slachtoffer zijn we niet, het is een gevoel en daar is uit te stappen. Het is een innerlijke machtstrijd die in het hoofd plaats vind en in het lichaam voelbaar is als het bewust is. Als voelbaar is waar dat plaats vindt, is het letterlijk mogelijk om er uit te stappen simpelweg door het verplaatsen van de aandacht naar het onderlichaam. De plaats waar de innerlijke machtstrijd voelbaar is, is de zonnevlecht (iets boven de navel). Wanneer het daar voelbaar is gaan we er ook met onze aandacht naartoe. Daarmee voeden we het slachtoffer in onszelf. Energie volgt gedachte en als we met onze aandacht naar het slachoffer (de onmacht) gaan dan gaat de energie er ook naartoe en zo voeden we de onmacht. Verplaatsen we onze aandacht naar het onderlichaam (onder de navel) dan gaan we naar ons ZELF. Daar komen we ook bij onze kracht en zo stappen we uit de onmacht. Is het moeilijk om goed met de aandacht bezig te zijn dan is denken aan de plek onder onze navel al genoeg om de enrgie naar ons ZELF te sturen in plaats van naar de onmacht (slachtoffer). Op deze manier kunnen traumatische gebeurtenissen ons helpen om gewaar te worden van wat er gebeurt. Een trauma maakt op die manier deel uit van bewustwording. Als we een traumatische gebeurtenis meemaken (voelbaar in de zonnevlecht) en we kunnen eruit stappen dan wordt na alsmaar oefenen de zonnevlecht een plaats waar we op een gegeven moment kunnen voelen dat er iets gebeurt terwijl we dan ook in onze kracht kunnen blijven. We zijn dan geen slachtoffer meer maar we zijn een krachtig mens die dingen gaat aanvoelen, en misschien ook wel invoelen. Als we dan werkelijk krachtig worden, in ons onderlichaam kunnen blijven, dan transformeren we van slachtoffer naar een krachtig, voelend, mens die gebeurtenissen als een gewaarwording ervaart.

Ik heb al eerder iets geschreven over de nederlandse taal. Er zit heel erg veel negativiteit in onze taal. Als je langzaamaan gaat voelen wat er nou eigenlijk gezegd wordt dan is het niet gek dat er zoveel negativiteit is. Woorden hebben een energetische lading en energie volgt gedachten. Als we iets denken gaat de energie daar direct naartoe. Als je nagaat hoeveel mensen denken dan kun je ook nagaan dat er enorme hoeveelheden energie verspild worden. Is het dan gek dat de mens altijd zo moe is, de gedachten zijn meestal negatief. Als de energie dan daar naartoe gaat verlies je een heleboel energie. Je denkt negatief en dat maakt het dat je je ook zo voelt. Er wordt niet voor niets zo vaak gezegd: denk positief.

Woorden hebben ook een energetische lading. De lading op het woord ‘aanslag’ uit het stukje ‘aanslagen’ is daar een mooi voorbeeld van. Als mensen lezen dat ze een aanslag krijgen werkt dat energetisch door en creëert dat een schokeffect. Niemand zit op aanslagen te wachten. Woorden worden uitgesproken maar (bijna) niemand voelt wat er nou eigenlijk gezegd wordt. Als er ergens in de wereld een aanslag gepleegd wordt door een terroristische organisatie dan is iedereen geschokt. Beelden spreken voor zich maar de lading van het woord ‘aanslag’ schokt de mensen ook al. Als een aanslag (de lading van het woord) dan als terroristisch beschouwd wordt dan is de belastingdienst ook een terroristische organisatie. Zij plegen aanslagen aan de lopende band.

Het woord ‘veroordelen’ is ook een vreemd woord. Meestal wordt het bedoeld als dat je ergens dan niet zo negatief over zou moeten zijn. Als je eens naar het woord gaat kijken krijg je iets heel anders als je het in andere woorden opdeelt: ver-oor-delen. Als je het zo gebruikt zou er gezegd worden: dat moet je niet met een ver oor delen. Dat betekent in deze zin: hou je mening voor jezelf en zwijg erover. Hetzelfde komt eruit als je veroor-delen zou zeggen. Veroor betekent dan ‘van oor wisselen’. Het woord bestaat niet maar je zou dan kunnen zeggen: veroren (ver-oren). (Misschien heb ik nu een nieuw woord bedacht). Delen doe je dan weer met het andere oor.

Ik kan zo even niet meer voorbeelden geven maar ongetwijfeld steekt zo een groot deel van de nederlandse taal in elkaar. Er worden overal woorden aan gegeven maar niemand heeft door wat er gezegd wordt. Hooguit wordt het soms gevoeld door de reactie van het lichaam maar dan nog wordt het niet begrepen. Duidelijk wordt zo in ieder geval dat we veel meer onbewuste invloed uitoefenen dan we door hebben, we zijn ons helemaal niet bewust met wat voor zware (of negatieve) taal we op deze manier te maken hebben. En dat komt voornamelijk omdat die lading er aan gegeven wordt doordat we denken in goed en slecht.

Vandaag kreeg ik een verrekening van de belastingdienst in de bus. Ik kreeg minder terug dan ik verwacht had. Het was al niet zoveel dus dat was weer een tegenvaller. Toen zag ik staan: aanslagnummer. Er ging toen een gevoel door me heen dat me zei: “de belastingdienst is de grootste terroristische organisatie waar de bevolking mee te maken heeft. Ze plaatsen het grootste aantal aanslagen op de bevolking”. Het wordt ook letterlijk ‘aanslag’ genoemd en in het hele energetische plaatje is het dat ook. Het zijn letterlijk aanslagen, vooral op de beurs van de bevolking. Het is toch erg vreemd, overal wordt al belasting over betaald, van je inkomen tot alles wat je daarna nog aanschaft. Natuurlijk krijg je ook wel eens wat terug maar ik vind het toch vreemd dat als je over je inkomen het hele jaar de nodige belasting hebt betaald dat het dan soms nog zo berekend wordt dat je nog een ‘aanslag’ krijgt. De belastingdienst pleegt ook zoveel aanslagen dat ze genummerd moeten worden om in de gaten te houden op wie de aanslagen gepleegd moeten worden. Het klinkt misschien negatief maar als je een beetje thuis bent in de ‘Nieuwe Tijd’ en wat er allemaal gaande is, is het te voelen in de energie wat er gebeurt.